blog
Nieuws #155
21/06/2020

Recent schreef ik voor De Groene Amsterdammer over de film Skate Kitchen (Crystal Moselle, 2018) en over filmmaker Lynn Shelton, die op 16 mei jl. overleed. 

Over Skate Kitchen: 'Wat zo wonderwel goed werkt aan Skate Kitchen is niet de plot, die secundair is, maar de balans tussen een dromerige, zachtmoedige, bijna naïeve sfeer en een kern van realisme. Sterk zijn de gesprekken die de meisjes onderling voeren, waarin hun ervaringen met liefde, seksualiteit en lichamelijkheid achteloos ter tafel komen. Een meisje is bang dat haar vagina er raar uitziet, een ander meisje heeft gehoord dat je doodgaat van tampons. Moselle laat zien hoe ze elkaar geruststellen en helpen, maar toont tegelijkertijd hoeveel taboes en onwetendheid er nog bestaan rond het vrouwenlichaam.'

Over Lynn Shelton: 'In haar gesprek met [Marc] Maron [in zijn podcast] rijgt Shelton een rode draad van onzekerheid door haar carrière. Toch was kunst voor haar juist ook de manier om haar gebrek aan zelfvertrouwen te overwinnen. Op haar elfde, vertelt ze, schreef ze zich in voor een clownscursus. Verscholen achter een dikke laag make-up durfde ze eindelijk contact te maken, zoals ze tijdens haar fotografieopleiding haar camera als masker gebruikte. En hoe vaak Shelton ook opbiecht zich door angst en twijfel te hebben laten leiden, haar loopbaan wordt net zo goed getekend door tomeloze ambitie en creatiedrang. Dat ze een laatbloeier is ("ik ook!" bekent Maron), heeft een reden. Ze had haar omwegen nodig om te komen waar ze nu is.'

Lees over Skate Kitchen
Lees over Lynn Shelton




Nieuws #154
20/05/2020

Voor de podcast Sprekende Letteren van De Gids droeg ik mijn essay Ladycamp voor. Hier te beluisteren.

Er is een nieuwe taal aan het ontstaan, ik zie het gebeuren. Een nieuw alfabet, een nieuwe schikking van popcultuur, die een nieuwe gemeenschap vormgeeft. Ik zie hoe die taal zich aftekent in tweets, op blogs, op Instagram. Er is geen naam voor, ik noem het ladycamp.

Voor de reeks Innig ben ik binnen van Spui25 schreef ik brief #7. Lees deze hier.

In de dagen na 9/11 kocht ik alle kranten. Ik zoog de beelden in me op, verzamelde ze als voetbalplaatjes.
De rokende torens. De springende mensen. De met as bedekte straten.

Mijn huisgenoot R. keek tot diep in de nacht naar CNN.
De rokende torens. De springende mensen. De met as bedekte straten.
Als ik aan die periode denk, denk ik daaraan: de woonkamer verlicht door het blauwe schijnsel van de televisie, de vloer van mijn zolderkamer bedekt met opengeslagen kranten. R. en ik, we klampten ons vast aan de beelden. Het was de enige manier om niet op drift te raken.

Voor De Groene Amsterdammer recenseerde ik de debuutroman Mijn duistere Vanessa van Kate Elizabeth Russell. Hier te lezen.

Meer nog dan ‘het antwoord op Lolita’ (de quote die het Nederlandse omslag siert, en een voor de hand liggende typering) is Mijn duistere Vanessa daarmee een roman over perspectieven: het perspectief van Strane tegenover dat van Vanessa; Vanessa’s perspectief tegenover dat van de meisjes die een klacht indienen tegen Strane; het perspectief van het meisje Vanessa tegenover dat van de volwassen Vanessa. In Nanette vraagt Hannah Gadsby het publiek om zich eens voor te stellen hoe het voor een zeventienjarig meisje is om te horen dat ze in her prime is. Want voor wie is ze dat eigenlijk, in her prime? Voor Picasso is ze met haar zeventien jaar op haar mooist, op haar lekkerst, op haar vruchtbaarst, op haar jeugdigst. Maar voor haarzelf betekent zijn uitspraak vooral dat ze na haar zeventiende al op haar retour is. Dat ze niets meer waard is, omdat een man als hij haar geen waarde meer toekent. We zijn zo gewend geraakt aan zíjn perspectief – die Picasso toch – dat we vergeten om met háár blik te kijken.



Nieuws #152
22/04/2020

Voor de Filmkrant schreef ik over vier films - And Then There Were None, Night of the Living Dead, The Naked Kiss en A Star Is Born - die op de een of andere manier spelen met identiteit.

Een personage doet zich voor als een ander, verbergt zijn verleden, is niet wie hij zegt te zijn of wordt juist degene die hij altijd al was. Films over het thema identiteit benadrukken dus wat al in de aard van de kunstvorm ligt: doen alsof.

Voor West Den Haag schreef ik over cultuurbeleving, en over hoe we soms vergeten dat kunst ook een sociale waarde heeft. 

Alles staat stil, zeggen ze. Alles gaat snel, denk ik. Hoelang duurde het voordat we nostalgisch werden van de wereld vóór de crisis? Hoelang duurde het voordat de memes Twitter overnamen? Hoelang voordat we met metaforen kwamen?

Lees mijn stuk voor de Filmkrant hier
Lees mijn stuk voor West hier



Nieuws #151
16/04/2020



Voor DIG (De Internet Gids) schreven Nadia de Vries en ik een briefwisseling, 'Tarot en het einde van de wereld'. Over onze hang naar het esotherische, de nieuwe new age, hamsteren, moderne heksen, jarig zijn tijdens de crisis, 9/11. 

'Weet je wat het is met introspectie? Wat je over jezelf te weten komt is niets waard als je het niet verbindt aan iets groters.
Weet je wat me zo tegenstaat videobellen? Of aan bellen überhaupt? Dat het niet werkt als je je mond houdt.
De slogan van de coronacampagne van de Rijksoverheid luidt: "Alleen samen". Het zou lachwekkend zijn als het niet zo treurig was.'

Lees verder:
Deel 1: De Maan, 'Laat de illusie van de wereld over u heen komen'
Deel 2: Koningin van Zwaarden, 'Heb jij je rijst- en pastavoorraad al aangebroken?'

Deel 3: De Magiër, 'Wie had gedacht dat een einde-van-de-werel-scenario zo huiselijk zou aanvoelen?'



Nieuws #150
11/03/2020

Voor DIG, voorheen De Internet Gids schreef ik deze maand een column, getiteld 'Flessenpost'.

Ik kan het niet zeggen, ik krijg het mijn mond niet uit – goedemorgen. Als iemand het tegen me zegt, zeg ik, als een idioot, hallo terug.

De harde g, de lastige oe die erop volgt, nog een g, vier lettergrepen in totaal, een mond vol. Het is niet het woord zelf dat dwarszit, dat het me dwars in de mond ligt. Het is de verplichting, denk ik, de conventie. Ik wil het wel, maar het moeten zit me in de weg.

- Goedemorgen
- HALLO


Lees de rest van de column op DIG



Nieuws #149
11/03/2020

Met de redactie van DIG, voorheen De Internet Gids, maakten we onder de titel 'Tropicana' een "dossier" (zeg, een digitaal nummer dat eindeloos aangevuld kan blijven worden) waarin we vooruitblikken naar een toekomst waarin het eindeloos zomer is.

Voor Tropicana leverde ik een beeld/tekst-bijdrage getiteld 'Ontsnapping uit New York', een kort verhaal in bijschriften bij screenshots uit science-fictionfilms uit de jaren tachtig en negentig.

We ontmoeten elkaar op een vrijdag, in het vacuüm van te veel weten en niets willen zien. Er is iets met de tijd, de tijd gaat achteruit. We ontmoeten elkaar op een donderdag, een woensdag, een dinsdag, maandag, zondag. We lopen terug in de voetsporen die we maken in het zand.

Lees hier Ontsnapping uit New York
Bekijk hier het hele Tropicana-dossier



Nieuws #148
11/03/2020

De Groene Amsterdammer hield een enquête onder 81 schrijvers, critici, uitgevers en academici en daaruit kwam een lijst met de beste boeken van deze eeuw: een top-21.
Ik leverde ook een top-vijf in en schreef daarnaast over de #3 op de lijst: Outline, Transit en Kudos van Rachel Cusk, ook wel de Outline-trilogie.

De [-] gebeurtenissen in de trilogie spelen zich niet af in Faye’s leven, in haar werkelijkheid, maar in de verhalen die haar worden verteld – door familie en vrienden, een ex die ze na jaren weer tegenkomt, haar makelaar, een interviewer, een toevallige voorbijganger. Gesprek na gesprek ontstaat er een lappendeken van verhalen, waarbij ieder verhaal weliswaar zijn eigen patroon heeft, maar waarin bepaalde kleuren, vormen en ritmes steeds terugkeren.
Alle verhalen zijn zwaar van betekenis, als wolken voor een regenbui, maar ze laten zich nooit helemaal grijpen. Het maakt de Outline-trilogie duizelingwekkend repetitief, bezwerend zelfs, waarbij je wordt aangespoord om er in hoog tempo doorheen te razen, verlangend naar de ontlading van regen. Maar de bui blijft uit, het is aan de lezer om de pointe te ontdekken.

Lees mijn stuk over Cusks Outline-trilogie
Zie hier de complete top-21
Zie hier de top-vijfs van alle 81 deelnemers
Lees over de totstandkoming (en duiding) van de lijst



Nieuws #147
23/01/2020

Voor De Groene Amsterdammer schreef ik over Nathalie Légers essay Aanvulling op het leven van Barbara Loden, over actrice en filmmaker Loden, die één film maakte, Wanda (1970), waarin ze zelf de titelrol speelde.

'[-] Léger vult haar essay met rollenspellen, mannenblikken en dubbelgangers, en schetst daarmee het beeld van een vrouw die niets liever wilde dan ingevuld worden; die niets liever wilde dan dat iemand anders, een man, haar betekenis toekende. De ultieme actrice. [-] En toch mis ik iets. Toch voelt het alsof Léger zo gefascineerd is door dat spiegelpaleis dat ze niet voorbij de reflecties komt, voorbij het glimmende oppervlak. Waarom zou je alleen stellen dat je achter de façade van een vrouw wil kijken zonder het ook daadwerkelijk te doen?'

Voor de Filmkrant schreef ik over Little Women, de tweede film van actrice en filmmaker Greta Gerwig. 

'Wie zit er nu eigenlijk te wachten op verhalen over het huiselijke leven? vraagt Jo zich hardop af. Little Women geeft zelf antwoord: door kleine levens, little women, centraal te stellen worden ze groots gemaakt. Maar daarmee wordt Jo’s valide vraag wel heel makkelijk van tafel geveegd.'

Lees mijn recensie van Nathalie Légers essay
Lees mijn recensie van Little Women



Bericht #47
24/12/2019

Mijn favoriete films van 2019, een top 11:

1. Marriage Story (Noah Baumbach)
2. Portrait de la jeune fille en feu (Céline Sciamma)
3. Eighth Grade (Bo Burnham)
4. Once Upon a Time… in Hollywood (Quentin Tarantino)
5. Ash Is Purest White (Jia Zhangke)
6. Diego Maradona (Asif Kapadia)
7. Hustlers (Lorene Scafaria)
8. The Wild Pear Tree (Nuri Bilge Ceylan)
9. Parasite (Bong Joon-ho)
10. Nina Wu (Midi Z)
11. Sorry We Missed You (Ken Loach)

+ The Souvenir (Joanna Hogg)
+ Wild Nights with Emily (Madeleine Olnek)
(beiden waren in Nederlands alleen op festivals te zien)

+ Fleabag seizoen 2 (Phoebe Waller-Bridge)
+ Pen15 seizoen 1 (Maya Erskine / Anna Konkle / Sam Zvibleman)


















  1. Marriage Story (Noah Baumbach)
  2. Portrait de la jeune fille en feu (Céline Sciamma)
  3. Eighth Grade (Bo Burnham)
  4. Once Upon a Time… in Hollywood (Quentin Tarantino)
  5. Ash Is Purest White (Jia Zhangke)
  6. Diego Maradona (Asif Kapadia)
  7. Hustlers (Lorene Scafaria)
  8. The Wild Pear Tree (Nuri Bilge Ceylan)
  9. Parasite (Bong Joon-ho)
  10. Nina Wu (Midi Z)
  11. Sorry We Missed You (Ken Loach)

Oudere berichten