blog
Nieuws #150
11/03/2020

Voor DIG, voorheen De Internet Gids schreef ik deze maand een column, getiteld 'Flessenpost'.

Ik kan het niet zeggen, ik krijg het mijn mond niet uit – goedemorgen. Als iemand het tegen me zegt, zeg ik, als een idioot, hallo terug.

De harde g, de lastige oe die erop volgt, nog een g, vier lettergrepen in totaal, een mond vol. Het is niet het woord zelf dat dwarszit, dat het me dwars in de mond ligt. Het is de verplichting, denk ik, de conventie. Ik wil het wel, maar het moeten zit me in de weg.

- Goedemorgen
- HALLO


Lees de rest van de column op DIG



Nieuws #149
11/03/2020

Met de redactie van DIG, voorheen De Internet Gids, maakten we onder de titel 'Tropicana' een "dossier" (zeg, een digitaal nummer dat eindeloos aangevuld kan blijven worden) waarin we vooruitblikken naar een toekomst waarin het eindeloos zomer is.

Voor Tropicana leverde ik een beeld/tekst-bijdrage getiteld 'Ontsnapping uit New York', een kort verhaal in bijschriften bij screenshots uit science-fictionfilms uit de jaren tachtig en negentig.

We ontmoeten elkaar op een vrijdag, in het vacuüm van te veel weten en niets willen zien. Er is iets met de tijd, de tijd gaat achteruit. We ontmoeten elkaar op een donderdag, een woensdag, een dinsdag, maandag, zondag. We lopen terug in de voetsporen die we maken in het zand.

Lees hier Ontsnapping uit New York
Bekijk hier het hele Tropicana-dossier



Nieuws #148
11/03/2020

De Groene Amsterdammer hield een enquête onder 81 schrijvers, critici, uitgevers en academici en daaruit kwam een lijst met de beste boeken van deze eeuw: een top-21.
Ik leverde ook een top-vijf in en schreef daarnaast over de #3 op de lijst: Outline, Transit en Kudos van Rachel Cusk, ook wel de Outline-trilogie.

De [-] gebeurtenissen in de trilogie spelen zich niet af in Faye’s leven, in haar werkelijkheid, maar in de verhalen die haar worden verteld – door familie en vrienden, een ex die ze na jaren weer tegenkomt, haar makelaar, een interviewer, een toevallige voorbijganger. Gesprek na gesprek ontstaat er een lappendeken van verhalen, waarbij ieder verhaal weliswaar zijn eigen patroon heeft, maar waarin bepaalde kleuren, vormen en ritmes steeds terugkeren.
Alle verhalen zijn zwaar van betekenis, als wolken voor een regenbui, maar ze laten zich nooit helemaal grijpen. Het maakt de Outline-trilogie duizelingwekkend repetitief, bezwerend zelfs, waarbij je wordt aangespoord om er in hoog tempo doorheen te razen, verlangend naar de ontlading van regen. Maar de bui blijft uit, het is aan de lezer om de pointe te ontdekken.

Lees mijn stuk over Cusks Outline-trilogie
Zie hier de complete top-21
Zie hier de top-vijfs van alle 81 deelnemers
Lees over de totstandkoming (en duiding) van de lijst



Nieuws #147
23/01/2020

Voor De Groene Amsterdammer schreef ik over Nathalie Légers essay Aanvulling op het leven van Barbara Loden, over actrice en filmmaker Loden, die één film maakte, Wanda (1970), waarin ze zelf de titelrol speelde.

'[-] Léger vult haar essay met rollenspellen, mannenblikken en dubbelgangers, en schetst daarmee het beeld van een vrouw die niets liever wilde dan ingevuld worden; die niets liever wilde dan dat iemand anders, een man, haar betekenis toekende. De ultieme actrice. [-] En toch mis ik iets. Toch voelt het alsof Léger zo gefascineerd is door dat spiegelpaleis dat ze niet voorbij de reflecties komt, voorbij het glimmende oppervlak. Waarom zou je alleen stellen dat je achter de façade van een vrouw wil kijken zonder het ook daadwerkelijk te doen?'

Voor de Filmkrant schreef ik over Little Women, de tweede film van actrice en filmmaker Greta Gerwig. 

'Wie zit er nu eigenlijk te wachten op verhalen over het huiselijke leven? vraagt Jo zich hardop af. Little Women geeft zelf antwoord: door kleine levens, little women, centraal te stellen worden ze groots gemaakt. Maar daarmee wordt Jo’s valide vraag wel heel makkelijk van tafel geveegd.'

Lees mijn recensie van Nathalie Légers essay
Lees mijn recensie van Little Women



Bericht #47
24/12/2019

Mijn favoriete films van 2019, een top 11:

1. Marriage Story (Noah Baumbach)
2. Portrait de la jeune fille en feu (Céline Sciamma)
3. Eighth Grade (Bo Burnham)
4. Once Upon a Time… in Hollywood (Quentin Tarantino)
5. Ash Is Purest White (Jia Zhangke)
6. Diego Maradona (Asif Kapadia)
7. Hustlers (Lorene Scafaria)
8. The Wild Pear Tree (Nuri Bilge Ceylan)
9. Parasite (Bong Joon-ho)
10. Nina Wu (Midi Z)
11. Sorry We Missed You (Ken Loach)

+ The Souvenir (Joanna Hogg)
+ Wild Nights with Emily (Madeleine Olnek)
(beiden waren in Nederlands alleen op festivals te zien)

+ Fleabag seizoen 2 (Phoebe Waller-Bridge)
+ Pen15 seizoen 1 (Maya Erskine / Anna Konkle / Sam Zvibleman)


















  1. Marriage Story (Noah Baumbach)
  2. Portrait de la jeune fille en feu (Céline Sciamma)
  3. Eighth Grade (Bo Burnham)
  4. Once Upon a Time… in Hollywood (Quentin Tarantino)
  5. Ash Is Purest White (Jia Zhangke)
  6. Diego Maradona (Asif Kapadia)
  7. Hustlers (Lorene Scafaria)
  8. The Wild Pear Tree (Nuri Bilge Ceylan)
  9. Parasite (Bong Joon-ho)
  10. Nina Wu (Midi Z)
  11. Sorry We Missed You (Ken Loach)

Nieuws #146
24/12/2019



In het kerstnummer van De Groene Amsterdammer (rond het thema 'Familie & wat we doorgeven') vind je mijn stuk over de serie Succession

Succession is bovendien een zeldzame, en zeer geslaagde, ensemblevertelling. Alle hoofdpersonages krijgen evenveel aandacht, er zit geen echte hoofdrol tussen, en ook de kleinere rollen zijn heel precies gedefinieerd. Het plezier van de serie zit ’m in de manier waarop de verschillende personages zich tot elkaar verhouden, hoe ze tegen elkaar afsteken, op elkaar reageren en met elkaar kibbelen. Het is een plezier dat al begint bij de casting: iedere acteur glijdt in zijn rol als in een comfortabele jas, wat betreft spel maar ook qua uiterlijk: van de naïeve pretty boy-uitstraling van de onder de plak zittende Tom tot de afhangende schouders van geslagen hond Kendall. Logans imposante postuur en logge motoriek doen hem aan een dinosaurus denken en ‘cousin Greg’ (Nicholas Braun), de freeloader die een graantje van het fortuin van zijn oudoom hoopt mee te pikken, valt alleen al vanwege zijn slungelige lengte uit de toon bij de rest.

De personages van Succession zijn zo sterk geschreven, ze passen zo goed bij elkaar, en hun chemie is zo sterk, dat ze een cult-achtig fandom inspireren dat zich specifiek op dat ensemble van typetjes richt. Twitteraars delen enthousiast met welke Roy zij het meest meeleven, onder andere BuzzFeed en Cosmopolitan maakten quizzen die uitwijzen welk personage jij bent, er zijn rankings die hen sorteren van goed naar slecht en HuffPost plaatste een artikel getiteld: ‘How to Dress Like Every Major Character on Succession’. Het blijkt de Spice Girls van de prestigieuze televisieseries, met Kendall als Sad Spice, Logan als Bully Spice en Connor als Stupid Spice. Welke ben jij?

In de nieuwe Filmkrant staat mijn recensie van Bombshell.

Inmiddels is Harvey Weinstein de boeman van de #MeToo-beweging, ook al heeft hij net geschikt voor 25 miljoen dollar. Maar Roger Ailes, destijds de directeur van de conservatieve nieuwszender Fox News, werd al ruim een jaar vóór de filmproducent beschuldigd van seksueel grensoverschrijdend gedrag door verschillende van zijn vrouwelijke werknemers, waaronder news anchors Gretchen Carlson en Megyn Kelly.

Het schandaal staat centraal in Bombshell: Hollywoods eerste #MeToo-film. Maar de combinatie Fox News en #MeToo is meteen ook een ongemakkelijke. De vrouwen die Ailes ontmaskerden werkten tenslotte zelf ook bij een mediabedrijf dat bekendstaat om zijn seksistische uitlatingen en dat heeft meegeholpen om oerseksist Donald Trump in het Witte Huis te krijgen. Het zorgt ervoor dat de hoofdpersonen van Bombshell – naast Carlson (Nicole Kidman) en Kelly (Charlize Theron) ook het fictieve personage Kayla (Margot Robbie) – een complexe rol innemen binnen het #MeToo-discours: niet alleen zijn ze conservatief, ze stellen ook vol overtuiging dat ze niet feministisch zijn – terwijl #MeToo wel degelijk een feministische beweging is.



Nieuws #145
02/12/2019

Voor De Nederlandse Boekengids schreef ik over Drie vrouwen van Lisa Taddeo en, in het verlengde daarvan, over hoe vrouwen liefhebben, over Gentlemen Prefer Blondes van Anita Loos, De wetten van Connie Palmen en I Love Dick van Chris Kraus.

Lees het hier



Nieuws #144
27/11/2019

Vanaf de vluchtstrook: rij(les)verhalen is een bundel met autobiografische verhalen over rijden, en niet rijden, en bijna rijden. Ik schreef over dat laatste.

Verder met bijdragen van Stella Bergsma, Wanda Bommer, Sander Donkers, Jessica Durlacher, Renske de Greef, Laura van der Haar, Maarten ’t Hart, Thomas Heerma van Voss, Bertram Koeleman, Olaf Koens, Rutger Lemm, Tessa de Loo, Nicolien Mizee, Els Quaegebeur, Aafke Romeijn, Kasper van Royen, Roderik Six, Thomas Verbogt en Sylvia Witteman. 

Hier lees je meer, en kun je ook een exemplaar kopen (voor iemand die ook (niet) rijdt). 

Een kort, bewerkt, fragment uit mijn verhaal, Bijrijder:

Ik kan me herinneren dat hij voor de deur van ons huis stond geparkeerd, onze auto, een mintgroene Audi 80. Ik herinner me hoe de auto er van de binnenkant uitzag. Ik herinner me de accessoires die bij de auto hoorden, hoe fascinerend ik die vond: de zeemleren lap, de gele wegenatlas, de gevarendriehoek in de kofferbak.
Wat ik me niet kan herinneren is dat we daadwerkelijk in de auto reden. Ik herinner me ons fietsend, lopend. Ik herinner me de treinen, de trams. Bussen naar familieleden. Ik herinner me de schoolfeesten waarbij alle kinderen met de auto werden gebracht en gehaald, terwijl mijn moeder me met de fiets ophaalde.
Ik herinner me de keer dat ik, later, toen ik oud genoeg was om concerten te bezoeken maar jong genoeg om met de laatste trein thuis te moeten komen, met een vriendin in de Melkweg was. We waren met de fiets naar het station gegaan, met de trein naar Amsterdam, met de tram naar het Leidseplein. Na het concert belde de vriendin haar vader, met de openbare telefoon in het café: of hij ons wilde komen halen. Van een onvoorstelbare luxe vond ik dat. Van een ongemakkelijke en bijna obscene luxe.



Nieuws #143
27/11/2019

Voor de Filmkrant maakte ik het afgelopen jaar de reeks Ladygazing, waarin ik recente vrouwenrollen in een bredere (al dan niet filmhistorische) context plaatste. Dus schreef ik over criminele vrouwen, over de heldinnen uit kostuumdrama's, over het romcomstereotype van de ambitieuze maar stijve carrièrevrouw, over de ongenaakbare schone, over de tragische kunstenaar en over het slachtoffer. 

Lees hier alle zes Ladygazings terug



Nieuws #142
13/11/2019

Voor het themanummer Het geslachtelijke onbehagen van De Gids schreef ik het essay Rollenspel. 

Als kind wilde ik schrijver worden. Of prinses. Of anders kamermeisje in het Krasnapolsky. Wat maakt het prinses-zijn zo aantrekkelijk voor jonge meisjes? De jurk, de aandacht. Het vooruitzicht het stralende middelpunt te zijn, type Assepoester in de Disneyversie. Het beroep van kamermeisje daarentegen is juist dienstbaar. Het is iets wat je alleen doet, iets wat je onzichtbaar maakt.

In het stukje Amsterdam waar we woonden, driehoog op de Oude Hoogstraat, waren het begin jaren tachtig niet de vrijgezellenfeestjes en rolkoffertoeristen die voor overlast zorgden, maar junks, dealers en daklozen. Buitenspelen deed ik bij uitzondering. Mijn wereld was klein en ik maakte hem nog kleiner. Ik klom in de kast. Ik richtte hoekjes in. Ik bouwde hutten voor knuffels en barbies en, later, hutten voor mezelf, midden in de woonkamer. Ik kroop naar het uiterste puntje van mijn slaapzak, de allerkleinste hut.

Maar ik trad ook op. Ik zong, maakte liedjes. Studeerde dansjes in waar complete verjaardagen voor moesten stilvallen. Op foto’s zie ik mezelf lachen, praten. Ben ik altijd aan het lachen, altijd aan het praten. Altijd aan het gebaren naar de mensen om me heen, contact aan het zoeken met wie er ook achter de camera staat. Hoe word je wie je bent? En waarom voelt het alsof de paradox van laten zien en verstoppen, de prinsessenjurk en de slaapzak, niet alleen iets zegt over wie ik als kind was, maar specifiek over wie ik als meisje was?

Lees hier verder



Oudere berichten