blog
Nieuws #127
19/09/2018

Voor De Groene Amsterdammer schreef ik over Lena Dunham, Julia Davis, Amy Sherman-Palladino, Phoebe Waller-Bridge, Whitney Houston en Maria Callas. 



Ik tipte Dunhams nieuwe serie Camping en het tweede seizoen van Sherman-Palladino's The Marvelous Mrs. Maisel. Ik schreef over Waller-Bridges briljante serie Fleabag en haar nieuwste serie Killing Eve. En ik schreef over de documentaires Whitney en Maria by Callas.

Over Killing Eve:
‘Douchebag’ wordt ‘dickswab’. Mannen gedragen zich als vrouwen en omgekeerd. Toch zijn de omdraaiingen in Killing Eve nooit gratuit. Waller-Bridge doet oprecht een poging om termen als ‘mannelijk’ en ‘vrouwelijk’ te onderzoeken. Om zich een wereld voor te stellen waarin vrouwen meedoen met de mannen. Geweldig is het personage van Eve’s baas Carolyn Martens, dat wordt gespeeld door Fiona Shaw. Zij is de vrouw tegen wie alle andere vrouwen in het veld opkijken. Ze is indrukwekkend en aantrekkelijk maar ze is niet conventioneel knap. Haar kapsel en kleding zijn mooi en verzorgd maar ze is niet conventioneel sexy. Ze is effortless cool en heeft, zo fluisteren de vrouwen om haar heen, meermalen ‘de wereld gered’, alsof Waller-Bridge James Bond opnieuw uitvond als vrouw van middelbare leeftijd. Als een moeder en echtgenote. Carolyn is het soort rolmodel voor vrouwen dat je eigenlijk nooit ziet, een waarbij Beyoncé verbleekt als too on the nose. Ze is het resultaat van iemand die niet alleen voorbij de clichés wil kijken, maar die ook oprecht nieuwsgierig is naar wat ze daar zal vinden.



Nieuws #126
14/08/2018

Voor De Groene Amsterdammer schreef ik over mensmachine Grace Jones, naar aanleiding van de nieuwe documentaire Grace Jones: Bloodlight and Bami

Lees op de site van De Groene
Lees op Blendle



Nieuws #125
30/07/2018

Voor het zomernummer van De Groene Amsterdammer schreef ik over twee literaire klassiekers: De wand van Marlen Haushofer (als onderdeel van de zomerserie De Feministische Leeslijst) en (in het kader van de beste boeken over dieren) over Moby Dick van Herman Melville.

'Illegaal paarden bijvoederen in de Oostvaardersplassen of een poging doen om het allergrootste beest van de zee te doden: het eerste is een daad van medelijden, het tweede komt, althans in het romantische Moby Dick, voort uit ontzag. In het eerste geval beeld je je in dat je controle hebt, in het tweede zwelg je in het feit dat je juist geen controle hebt.'

Gelijktijdig kwam ook de Groene-special over kunstmanifestatie Public Art Amsterdam uit, waarvoor ik over de route over de Wallen schreef.

'Buiten voeg ik me in de stroom slenteraars die hier het tempo bepalen. Op de Oude Doelenstraat komt de vaart er weer in: automobilisten laten geen ruimte voor fietsers, fietsers gaan blind de stoep op en wurmen zich langs voetgangers. Voor Amsterdammers zijn andere gebruikers van de stad, toerist of niet, net zozeer obstakels als geparkeerde busjes of opengebroken wegen. Je kan niet eens zeggen dat Amsterdammers onsympathiek zijn, of dat ze geen rekening met elkaar houden. Slalommend gaan ze door de stad, met grote bogen om elkaar heen. Er is niet eens tijd om op elkaar te schelden, laat staan om oogcontact te maken.'

>> Lees mijn stuk over De wand op de site van De Groene, of op Blendle
>> Lees mijn stuk over Moby Dick op de site van De Groene, of op Blendle
>> Lees mijn stuk over Public Art Amsterdam op de site van De Groene, of op Blendle



Nieuws #124
18/07/2018

In de nieuwe Filmkrant staan twee lange stukken van mijn hand: over regisseur Billy Wilder, naar aanleiding van het Wilder-retrospectief deze zomer in EYE, en over vrouwenvriendschappen in films. Dat laatste staat in de Filmkrant/See All This-special over de blik van de vrouw, in het hart van de Filmkrant. 

Je kan de Filmkrant meenemen bij het filmtheater, of online lezen. Lees hier mijn stuk over Wilder. De special met mijn stuk over vrouwenvriendschap is als pdf te lezen.



'Vooral zijn personages kon Billy Wilder vatten in een enkel onvergetelijk beeld. [-] Een man kijkt in een gebroken zakspiegeltje. Dwars over zijn gezicht loopt een grote barst. In The Apartment (1960) speelt Jack Lemmon C.C. Baxter, de ultieme schmuck. Het moment dat hij in het spiegeltje kijkt, ongeveer op de helft van de film, is om verschillende redenen veelzeggend: het verraadt een wending in de plot, maar zegt ook iets over het wezen van de film en zijn hoofdpersoon. Baxter moet leren voor zichzelf op te komen. Maar voordat hij de mensen die over hem heen lopen kan confronteren, moet hij eerst de confrontatie aangaan met zichzelf.'

'In Ace in the Hole (1951) doemt een gespannen gezicht op in het donker, van onderen verlicht door een lantaarn. Dit is de gewetenloze journalist Chuck Tatum (Kirk Douglas), die afdaalt in de ingestorte tunnel die naar het hart van een berg leidt. Buiten staat een stralende zon aan een wolkeloze lucht maar hierbinnen is het pikdonker.'

'In Frances Ha (Noah Baumbach, 2012) mijmert het titelpersonage over de ideale vriendschap. Jullie zijn op een feestje, schetst ze, allebei in gesprek met iemand anders. Dan vinden jullie elkaars blik. Die blik is niet bezitterig of seksueel geladen, die blik betekent dat jullie bij elkaar horen. “And it’s funny and sad”, zegt Frances, “but only because this life will end.” De ideale vriendschap is als een geheime wereld, waar niemand iets van afweet.'



Nieuws #123
22/06/2018



Voor De Groene Amsterdammer schreef ik recent over drie boeken van jonge vrouwen over seks (Vuile lakens, Soms is liefde dit en Seks voor iedereen) en over Valeska Grisebachs fantastische film Western.

Verder liggen er op dit moment nieuwe nummers van de Nederlandse Boekengids en See All This in de winkel. Voor de Boekengids schreef ik een lang essay over Paul Thomas Andersons The Phantom Thread, die ik daarin naast Psycho en het sprookje Ezelsvel leg. Dit nummer van See All This gaat geheel over de vrouw. Voor de bijgevoegde Filmkrant-special schreef ik over vrouwenvriendschappen in films. 



Nieuws #122
31/05/2018

Voor De Groene Amsterdammer schreef ik over de films van Bruno Dumont, met name Jeannette, Hors Satan en Hadewijch. 

Lees hier, of hier op Blendle.





Overigens schreef ik recent ook voor De Groene over de voorstelling Hyena en de documentaire The Artist & the Pervert (beiden te zien tijdens het Holland Festival) (lees hier) en over de film Tully en de rol die moederschap speelt in de films van scenarioschrijver Diablo Cody (lees hier). 



Nieuws #121
05/04/2018

Recente dingen:

1. Hollands Maandblad publiceerde een nieuw verhaal van mij, Dierentuin. Lees hier een fragment.

2. Voor de Filmkrant schreef ik een lang stuk over Lady Bird. Lees het hier.

3. Dana Linssen was deze maand te gast in de Schokkend Nieuws Podcast en praatte met Tim, Julius en mij over het fenomeen "post-horror". Luister hier. Hier vind je ook de vorige 21 (!) afleveringen.



Nieuws #120
29/03/2018



Voor De Groene Amsterdammer schreef ik over Catherine Lacey's roman De antwoorden, en over Zama, de nieuwe film van Lucrecia Martel.

Lees hier over De antwoorden. (Of hier, op Blendle.)
Lees hier over Zama. (Of hier, op Blendle.)



Nieuws #119
28/02/2018



Komende zondagnacht zit ik weer in het panel tijdens de Cineville Oscarnacht in De Balie. 
Dit schreef ik eerder over enkele van de genomineerden:

Over o.a. Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (beste film, beste actrice, twee keer beste mannelijke bijrol, beste scenario, beste montage, beste score), Lady Bird (beste film, beste actrice, beste vrouwelijke bijrol, beste regie, beste scenario) en Blade Runner 2049 (beste camerawerk, beste geluidsmontage, beste geluidsmix, beste productiedesign, beste visuele effecten) schreef ik in mijn artikel over vrouwenrollen in filmjaar 2017 voor De Groene Amterdammer.

'De twee belangrijkste vrouwenrollen uit Blade Runner 2049 (Denis Villeneuve) passen precies in de twee clichés die [Marjorie] Rosen in [Popcorn Venus] beschrijft. Luv, een androïde, is inslecht. Joi, een gezelschapshologram, is docieler dan een huisdier. Dat Joi wordt opgevoerd als love interest van de mannelijke hoofdpersoon, die als haar koper en eigenaar de absolute spil is van haar hele zijn, is problematisch, of op z’n minst pijnlijk om naar te kijken. Luv – gedreven, taai, sterk als een os – is het interessantere personage. Maar ook zij handelt niet uit eigen motieven; ze volgt de bevelen op van haar schepper – een man.'

'De belangrijkste Golden Globes werden uitgereikt aan films en televisieseries met een vrouw in de hoofdrol. Viervoudig winnaar Three Billboards Outside Ebbing, Missouri van Martin McDonagh, die eerder geen interesse toonde voor vrouwenrollen, stelt een uitzonderlijk gecompliceerde vrouw centraal. Mildred (een bekroonde rol van Frances McDormand) komt in actie tegen de plaatselijke politie omdat er geen schot zit in de zaak van haar dochters moord. Mildred is keihard, een vrouw gedreven door woede. Maar ze is ook grappig, cool, onbevreesd. Feilbaar, beschadigd en onredelijk. Ze is levensecht en intrigerend, ongeacht haar gender. Maar hoe interessant Mildred ook is, ze is de enige vrouw in een mannenfilm.'

'
Ze heet Christine maar noem haar Lady Bird, thank you very much. In Greta Gerwigs gelijknamige regiedebuut zien we hoe Lady Bird (Saoirse Ronan) anno 2002 volwassen wordt in saai Sacramento. De aanstaande overgang van high school naar college zet haar coming of age onder druk; het vooruitzicht van afscheid nemen en opnieuw beginnen werkt als een snelkookpan. Gerwig, die tevens het scenario schreef, schetst Lady Bird aan de hand van de relaties die ze aangaat. Op hun beurt suggereren ook die personages – vrienden, vriendjes, familie, klasgenoten en docenten – allemaal een peilloze diepte. Maar de film begint en eindigt met haar moeder. Het is die relatie die Lady Bird maakt tot wie ze is. In de kleinste ruzie tussen Lady Bird en moeder Marion (Laurie Metcalf) resoneert een complete geschiedenis van schaamte, genegenheid, onbegrip en afhankelijkheid. Lady Bird, een film over de complexiteit en tegenstrijdigheid van menselijke relaties, krijgt een vinger achter het wezen van familiebanden. Hij laat voelen hoe het wringt om tegelijkertijd hetzelfde en verschillend te zijn, om bij elkaar te willen horen en weg te willen komen.
Lady Bird is een kleine film: gemaakt met een laag budget, uitgebracht door een onafhankelijke studio en vertoond in een beperkt aantal Amerikaanse bioscopen. Maar van alle kleine films van 2017 is Lady Bird het grootst: hij verkocht de meeste kaartjes (nu al meer dan de Oscar-winnaar van vorig jaar, Moonlight) en brak het record van website Rotten Tomatoes met het hoogste aantal positieve recensies ooit. Lady Bird won de Golden Globes voor beste komedie en beste actrice in een komedie. Gerwig werd genomineerd als scenarioschrijver, maar niet als regisseur. De regisseurscategorie was voor het zoveelste jaar op rij ‘all-male’, zoals actrice Natalie Portman niet naliet op te merken bij het uitreiken van de prijs.
Lady Bird is een kleine film. Wat de film zo goed maakt, zit ’m niet in de grote gebaren maar in de details. In de aandacht en liefde die Gerwig erin stopte. Te vaak wordt artistieke ambitie alleen herkend in kunst die van de daken wordt geschreeuwd. Gerwigs ambitie is subtieler, haar werkwijze genuanceerder. Met precisie blies ze haar personages leven in, mat ze haar dialogen af, bouwde ze steen voor steen een levensechte wereld op. Willen we meer vrouwelijke makers, dan moeten we herdefiniëren wat een film precies goed maakt. Willen we meer complexe vrouwelijke personages, dan moeten we erkennen dat een actieheldin stoer én meisjesachtig kan zijn, halfnaakt en tóch geen prooi van de mannelijke blik.'

Over Call Me by Your Name (beste film, beste acteur, beste scenario, beste liedje) schreef ik dit stuk, voor De Groene Amsterdammer.

'Luca Guadagnino, de Italiaanse regisseur die eerder verantwoordelijk was voor de weelderige, maar ook wat theatrale psychologische drama’s Io sono l’amore (2009) en A Bigger Splash (2015), maakte met Call Me by Your Name juist een heel ongekunsteld liefdesdrama. Centraal staan de geliefden Elio en Oliver, die een halve film nodig hebben om aan elkaar toe te geven. Call Me by Your Name, gebaseerd op de gelijknamige, veelgeprezen roman van André Aciman uit 2007, is een liefdesgeschiedenis larger than life. Het is een allegorie van verliefdheid, met personages die direct iconisch aanvoelen, niet in de laatste plaats omdat ze versmelten met de acteurs die hen gestalte geven. Timothée Chalamet – dromerig en donker, met het soort gezicht dat Caravaggio graag had geschilderd – speelt Elio. Armie Hammer – groot, blond en all American – vertolkt de zeven jaar oudere Oliver.'

Over I, Tonya (beste actrice, beste vrouwelijke bijrol, beste montage) schreef ik in mijn stuk voor Cineville, over de titelrollen in I, Tonya, Hannah en Ava.

'Tonya Harding heeft lak aan doen alsof. Waar Hannah conflict uit de weg gaat, daar gaat Tonya juist vol voor de confrontatie. De Amerikaanse kunstschaatsster, die in de 90s wereldberoemd werd om all the wrong reasons, laat het er niet op zitten als haar driedubbele axels niet op waarde worden geschat. In I, Tonya, de film over de mens Tonya Harding én het schandaal dat het einde van haar schaatscarrière zou betekenen, zien we haar keer op keer verhaal halen bij de jury. Waarom zijn haar cijfers zo laag als haar kür zo briljant is? Een jurylid vat het kernachtig samen: ‘You refuse to play along.’ Want om de top van het Amerikaanse kunstschaatsen te bereiken moet je niet alleen goed zijn, je moet ook fatsoenlijk zijn. Elegant en wholesome. Het toonbeeld van meisjesachtigheid. Maar Tonya, met haar zelfgemaakte pakjes, blauwe nagellak en heavy metal-muziekkeuzes, doet het op háár manier. En wordt prompt uitgemaakt voor ‘trash’. In haar biopic mag ze gewoon zichzelf zijn, ook al is ze soms onmogelijk. Tonya is egocentrisch en onzeker. Ze maakt verkeerde keuzes en ze zegt nooit sorry. Maar hoe slecht ze ook wordt behandeld, ze is geen slachtoffer, niet van haar kleinerende moeder en niet van haar foute man.'

En Get Out (beste film, beste acteur, beste regie, beste scenario) werd besproken door mij en de rest van de Schokkend Nieuws Podcast tijdens onze eindejaarsaflevering.



Nieuws #118
12/02/2018

Voor De Groene Amsterdammer schreef ik over Call Me by Your Name, een film van Luca Guadagnino.

De zomer van 1983, 'ergens in Noord-Italië'. In een van de villa’s die hier zo nonchalant staan, te midden van het groen en de meertjes, de landweggetjes en de dorpspleinen, woont een Amerikaanse hoogleraar met zijn Europese gezin. Lange gangen met hoge plafonds, ruime tochtige kamers, luiken voor de ramen, een antiek waterbassin bij wijze van zwembad: dit huis heeft the works. In de avond wordt er verse vis geserveerd in de tuin, overdag pluk je zelf de abrikozen van de boom. In deze wereld ademt alles achteloosheid: de rondslingerende boeken, de Italiaanse natuur, de kunstenaars en denkers die worden genamedropt in alledaagse conversaties. Elio, de zeventienjarige zoon van het gezin, neemt in zijn zwembroek plaats achter de piano en speelt een moppie Bach. In het voor vier Oscars genomineerde Call Me by Your Name gaat er, achter al die nonchalance, iets heel wezenlijks schuil, zoals ook Elio’s onverschilligheid nauwelijks de loodzware ernst van zijn eigenlijke gemoedstoestand verhult: hij is verliefd.

Lees het stuk op de site van De Groene of via Blendle.



Oudere berichten