blog
Nieuws #135
06/07/2019



Voor de Filmkrant schrijf ik een reeks artikelen over vrouwenrollen, Ladygazing. Na het stereotype van de "uptight business woman", naar aanleiding van romcom Long Shot, schreef ik deze maand over de ongenaakbare schone, zoals die wordt opgevoerd in Vertigo en The Green Fog, Guy Maddins hommage aan de Hitchcock-klassieker.

'Scottie [wacht] in Judy’s verduisterde hotelkamer terwijl zij haar haren opsteekt, het laatste detail dat haar transformatie definitief zal maken. De neonletters aan de gevel hullen de kamer in een spookachtig groen licht wanneer hij zich omdraait en haar ziet: Madeleine! Als een geest komt ze op hem afgezweefd, ijl als het vreemde groene licht dat haar omhult en toch concreet genoeg om vast te pakken. De camera draait duizelingwekkend om de geliefden heen terwijl ze kussen. Op dat moment houdt de tijd op te bestaan en komt alles samen: heden, verleden en toekomst. Fantasie en werkelijkheid. De dood en het leven.'

Lees hier Ladygazing: Long Shot
Lees hier Ladygazing: The Green Fog

p.s. Voor de Filmkrant schreef ik ook nog een recensie van Booksmart.



Nieuws #134
06/07/2019



'Geen vrouw heeft ooit een jurk gedragen zoals Anita Ekberg er een draagt in Fellini’s La dolce vita, dromerig badend in de Trevifontein, kennelijk in gedachten verzonken. Stellen dat de jurk – lang, zwart, strapless en met hoge split – Ekbergs lichaam bedekt, is een understatement: de stof voegt zich naar haar lijnen, plooit en benadrukt, en bewaart het grootste spektakel voor de bovenkant. Stellen dat de jurk haar borsten omvat, is een understatement: de borsten, bleek als marmer, zijn in de jurk gegóten. Stellen dat Ekberg sexy is, is al te plat. In deze iconische scène is Ekbergs lichaam bovenal indrukwekkend.'

Voor De Groene Amsterdammer schreef ik over het vrouwenlichaam, naar aanleiding van het boek Borsten van Corien van Zweden. Hier lees je het essay. 



Nieuws #133
24/06/2019

'Nancy Drew', en 20 andere antwoorden op de vragen van De Groene over boeken die ik mooi vind, of die ik zelf heb geschreven.



Bericht #46
18/06/2019

De meet-cute
(Nulversie, pagina 14-17)


‘Kom je voor de cursus?’ vraagt Rens.
‘Dat zeg ik.’ De vrouw draait zich om. Kordaat, zoals ze loopt. Ze is een en al kordaat.
Rens steekt zijn hand uit. ‘Hoi. Ik ben Rens.’
De vrouw glimlacht, ze is de beroerdste niet. Haar hand is smal en koud. ‘Ik ben Jo.’
‘Er is nog niemand.’ Met een halfslachtig gebaar lijkt Rens te willen laten zien dat er niemand is.
‘Goed,’ zegt Jo. Ze rolt de koffer naar een hoek. Gaat zitten op een van de houten stoelen met groen geruite kussentjes. ‘Dan wachten we.’ Ze slaat haar benen over elkaar en haalt haar telefoon uit haar zak. Ze veegt met haar duim over het scherm. Kaarsrecht en ongenaakbaar.
Ze neemt een houding aan, denkt Rens.
Hij zoekt een houding, denkt Jo. Ze bekijkt de jongen vanonder haar wimpers. Hij is jong. Iel, maar met een aardig gezicht. Te aardig eigenlijk. Te jong ook. Hij leunt tegen de balie. Houdt zijn handen achter zich.
Hij leunt tegen de balie. Kruist zijn voeten voor zich. Hij neemt de tijd om haar te bestuderen, hij is schaamteloos.
Ze is sexy, voor haar leeftijd.
Hij is een skater. Een gamer, een blower. Een programmeur of iets dergelijks. Een nerd.
Ze is klein en feisty, ze heeft de haren slordig opgestoken. Ze kijkt naar hem op. Een en al pose is ze ook.
Hij heeft ongekamd haar. Donkerbruin, stug en dik. Donkere ogen. Hij heeft sowieso iets donkers, iets ongedefinieerd donkers. Hij is smal maar hij heeft brede schouders. Hij is springerig, gewichtsloos. Zwaarte komt met de jaren.
Ze maakt hem overmoedig, deze vrouw. Zo roekeloos dat hij er duizelig van wordt. Hij tolt op zijn benen.
Zij bekijkt hem ook, ze bekijkt hem van top tot teen.
Hij glimlacht: ga je gang.
‘Hoe oud ben je eigenlijk? Ik dacht dat deze cursus iets was voor, eh…’ – met een grijns laat hij weten dat hij haar plaagt – ‘…jonge mensen.’
Ze kijkt hem koel aan. Richt haar blik dan weer op haar telefoon. ‘Ik dacht dat deze cursus meer iets was voor, eh…’ doet ze hem na, ‘… mensen met levenservaring. Daar heb je wat aan, weet je, aan levenservaring. Als je kunst maakt.’
Rens schiet in de lach. ‘Ik wil geen kunst maken, ik wilgeld verdienen.’ Hij verplaatst zijn gewicht naar zijn anderevoet. Hij kan zijn lichaam niet stilhouden.
‘Vind je het niet onbeleefd om op je telefoon te kijken alsje met iemand aan het praten bent?’ vraagt hij.
‘Vind je het niet onbeleefd om iemand naar haar leeftijdte vragen?’ zegt zij.
Rens stopt zijn handen in zijn zakken, haalt ze er weeruit. ‘Misschien,’ geeft hij toe. ‘Maar ik ben een nieuwsgierig mens.’
‘Nieuwsgierig naar mij?’
‘Naar jou, ja.’ Nu komt het. De overmoed. Hij haalt een hand door zijn haar. ‘Of zal ik u zeggen?’
De deur klapt open. Jo en Rens kijken tegelijkertijd op. Een koffer komt binnen, dan een man. Een teddybeer van een man. Jo staat op en stopt haar telefoon in de achterzakvan haar jeans. De man is groot en rond, met een vriendelijkesnor en warrig grijs haar. Met een plof en een zuchtzet hij de koffer neer. Hij lacht, aanstekelijk en gul, alsof dekoffer net nog een grap maakte.
Jo stapt op hem af. ‘Jacob?’ Ze steekt haar smalle hand uit. ‘Ik ben Johanna.’
‘Johanna!’ Jacob, nog buiten adem van de wandeling, pakt Jo’s hand vast. ‘Goed je te zien.’
Rens stapt achter Jo vandaan. ‘Ik ben Rens.’ Zijn grijns is weg, hij lijkt nerveus. Zijn emoties even beweeglijk als zijn lijf.
Jacob schudt ook zijn hand. Hij lacht opnieuw, zijn ronde buik lacht mee. ‘Rens Joosten. Fijn dat je er bent.’
‘Zal ik…’ Rens wijst op Jacobs enorme koffer. De rits rondom staat op het punt van knappen.
‘Wat?’ Jacob kijkt verwonderd naar de koffer. ‘O ja, fijn als je wil helpen. Hij is nogal vol, die koffer. Mijn meisje heeft gepakt.’ Weer die lach. Een warme lach is het. Een die traag op gang komt, als een oud motortje. ‘Ze wil niet dat ik iets tekortkom.
Het woord ontroert Jo: ‘meisje’. Ze stelt zich Jacobs vrouw voor, rond als hij. Het lange witte haar rommelig bij elkaar gehouden door een klem. Ze glimlacht met haar ogen. Zuigt op een binnenpretje als op een snoepje.
‘Jullie zijn vroeg.’ Rens sjouwt de koffer naar de balie. Jo en Jacob lopen achter hem aan. ‘Hebben jullie al iemand van het hotel gesproken?’
Jo schudt haar hoofd.
‘Joehoe!’ Jacob stapt achter de balie. Hij trekt een gordijn opzij. ‘Volk!’
Rens laat de koffer op de grond ploffen. ‘Ga je het me nog vertellen?’ Zijn stem is laag.
‘Sorry?’ Jo recht haar schouders. Ze kijkt hem niet aan. Jacob verdwijnt achter het gordijn.
‘Pardon.’ Rens fluistert nu echt. ‘Ik bedoel: gaat u het menog vertellen?’
‘Negenendertig,’ fluistert ze terug.
Jacob komt achter het gordijn vandaan met een meisje. Ze is jong, Rens’ leeftijd. Mollig en roze.
‘Jij?’
‘Zevenentwintig,’ fluistert Rens.
‘Je liegt.’
‘Jij ook.’
‘Kom, jongens,’ zegt Jacob. ‘De kamers zijn klaar.’

Meer Nulversie



Nieuws #132
19/04/2019

Wolf + De nieuwe feministische leeslijst



In maart verschenen twee bundels waaraan ik een bijdrage leverde: De nieuwe feministische leeslijst (Das Mag / De Groene Amsterdammer, samengesteld door Marja Pruis) en Wolf (Atlas Contact, samengesteld door Maartje Laterveer). Voor de eerste schreef ik over de magistrale roman De wand van Marlen Haushofer, voor de tweede schreef ik een nieuw essay, Danny x Sandy, over seksualiteit, het mannelijke perspectief en de vertegenwoordiging van de vrouw in films en popcultuur. 

Amerika, de fifties. Twee tieners vertellen hun vrienden over hun vakantieliefde. Ze was crazy for me, zegt hij. Hij was cute as can be, zegt zij. Hoe ver mocht je gaan? vraagt zijn vriend. Had hij een auto? vraagt haar vriendin. Ik redde haar leven, overdrijft hij. Hij maakte er een hele vertoning van, schampt zij. Stribbelde ze tegen? vraagt zijn vriend. Waren jullie meteen verliefd? vraagt haar vriendin. De dagen samen waren leuk, zingen ze in harmonie, maar o, die zomernáchten.



Nieuws #131
12/04/2019

Films over vrouwen en fictie over films

1.
Op 9 mei vertoont filmtheater Lab111 i.s.m. Nijgh & Van Ditmar The Breakfast Club, de film die als een rode draad door Nulversie loopt. Ik verzorg de inleiding. Lees hier meer.

Je ontmoet iemand, je denkt dat je weet hoe hij in elkaar steekt. Binnen vijf minuten heb je hem ingebouwd in een kader. Kreukels in zijn T-shirt - treurige vrijgezel. Keurig gelakte nagels - ijdel. Glimlacht constant - wil graag pleasen. Kun je weer terug als je dat kader eenmaal hebt gebouwd? Kun je van gedachten veranderen, zoals de kids in The Breakfast Club?

2.
Voor Karakters stelde ik een lijstje samen van vijf boeken-over-films die de moeite waard zijn. Lees het hier

Als de schrijver haar opzoekt op het damestoilet staat ze haar lippen te stiften. Wat ben je aan het doen? vraagt hij. ‘Looking at Her,' zegt ze over haar spiegelbeeld. Als de champagne op is nemen ze een taxi naar de pier om fortune cookies te voeren aan de meeuwen.

3.
In het kader van 10 jaar Cineville schreef ik een moppie fanfiction over mijn favoriete filmpersonages van het afgelopen decennium. Wie de meeste films raadt, wint een exemplaar van Nulversie. Lees het hier.

'Wie ben je?' vraagt de jonge vrouw terwijl ze onrustig op de muziek beweegt. 'Ben je hier alleen?' Ze maakt een vage pirouette.

4.
Op 14 april verzorg ik een mini-lezing in Lab111 voorafgaand aan een vertoning van Sofia Coppola's Marie Antoinette, in het kader van het programma Female Frame. Over Female Frame schreef ik ook een blog voor We Are Public. Lees het hier. En lees hier meer over de lezing.

Haar dood zet hem aan tot wraak, haar lichaam inspireert hem tot schilderen, haar liefde doet hem een oorlog ontketenen. Ze handelt niet zelf, maar is de reden dat hij handelt.



Nieuws #130
12/03/2019

Nulversie is er!

Lees hier meer.
Lees hier een fragment.



Bericht #45
21/02/2019











#makeover #moviekiss #meetcute #malegaze
#nulversie

Meer op mijn Instagram.



Nieuws #129
29/01/2019



Nieuwe roman Nulversie. Komt op 1 maart uit bij Nijgh & Van Ditmar.

Vijf mensen reizen af naar een hotel in de Achterhoek voor een masterclass scenarioschrijven. In twee weken tijd zal ieder van hen zijn eigen filmscenario schrijven, geïnspireerd op The Breakfast Club, de highschoolklassieker over hokjesdenken. Terwijl docent Jacob discussies leidt over Hollywood-stereotypen en scenarioclichés, casten de cursisten elkaar in geijkte rollen: de macho, de moeder, de jonge hond, de boze feminist en de verwende rijkeluisvrouw. Jo, een onafhankelijke veertiger, kan zich niet vinden in de moederrol die ze krijgt toebedeeld. Maar als ze uit alle macht probeert om uit het ene cliché te breken, zet ze zichzelf klem in een ander archetype: de femme fatale.

In Nulversie speelt Basje Boer met filmwetten en -clichés. Het resultaat is een eigenzinnige roman – soms ironisch, dan weer beklemmend – over de manier waarop fictie de realiteit dicteert, waarop we elkaar in rollen duwen én ons gretig naar stereotypes vormen.



Bericht #44
24/12/2018

De beste films van 2018

---

1. Call Me by Your Name (Luca Guadagnino)
2. Western (Valeska Grisebach)
3. You Were Never Really Here (Lynne Ramsay)
4. Zama (Lucrecia Martel)
5. Phantom Thread (Paul Thomas Anderson)
6. Hereditary (Ari Aster)
7. Shoplifters (Hirokazu Kore-eda)
8. Plaire, aimer et courir vite (Christophe Honoré)
9. Transit (Christian Petzold)
10. Spider-Man: Into the Spider-Verse (Bob Persichetti / Peter Ramsey / Rodney Rothman)

Mijn eindejaarslijstje bevat dit jaar denk ik meer vrouwelijke regisseurs dan ooit tevoren, maar minder vrouwelijke hoofdrollen. Dat is niet erg; wel opvallend. De films die net buiten mijn Top 10 vielen tellen dan weer wel veel vrouwenrollen:

  • Tully (Jason Reitman)
  • Don't Worry, He Won't Get Far on Foot (Gus Van Sant)
  • Widows (Steve McQueen)
  • Lady Bird (Greta Gerwig)
  • Game Night (John Francis Daley / Jonathan Goldstein)

Ik schreef het afgelopen jaar over een aantal van bovenstaande films. Voor De Groene Amsterdammer schreef ik over Call Me by Your Name, Western, Zama, Tully en (zijdelings) Widows. Voor De Nederlandse Boekengids schreef ik over Phantom Thread. En voor de Filmkrant schreef ik over Lady Bird.

p.s. Voor de website van De Groene Amsterdammer schreef ik nog dit stukje over filmjaar 2018, en over Nicolas Roeg.



Oudere berichten