blog
Nieuws #165
01/07/2021

 

Ik werd veertig en ik was op de helft van mijn leven. Ik keek vooruit en ik keek terug, maar ik wist niet goed wat ik moest zien. Het verleden was zoveel scherper dan de toekomst. Iemand aan het hof was geprikt en nu sliepen we allemaal. De rode hartballon raakte het hoge plafond. Ik werd gebeld door het ziekenhuis en ik hoorde een cliché.

Waarom vonden we het ook alweer een goed idee om in het nu te leven?

---

Voor DIG schreef ik over het afgelopen jaar. Lees hier het hele stuk.



Nieuws #164
01/06/2021

Ik ben te horen in drie verschillende recente podcasts.

Voor zijn Filmzolder-podcast voor Het Ketelhuis ging ik in gesprek met Hans Beerekamp, eerst over bevallingen in film n.a.v. Pieces of a Woman, daarna over wraak en catharsis in film n.a.v. Promising Young Woman

Met Tom, Kiriko en Hugo van Celebrating Cinema, de podcast van Lab111, ging ik in gesprek over de verbeelding van vrouwelijk verlangen, met The Beguiled als belangrijkste voorbeeld. This podcast is in English.

Voor Celebrating Cinema schreef ik ook een inleidende tekst, hieronder te lezen.

---

In the darkness of a movie theatre we can pretend to be all alone with the bright figures on the screen. These people might seem ordinary, dressed in ordinary clothes. Yet they are not ordinary. They move smoothly and without effort, their bodies are weightless. These humans are elevated humans, approaching perfection, and we long to be with them. In the darkness, we can imagine we are with them, at least for the duration of the movie. Cinema offers a distinctly erotic experience. Imagine how the first movie audiences must have felt, sitting in the dark, watching those moving images for the very first time. How exciting it must have been for people that were used to looking at paintings and plays, circuses and carnivals, photography and pornography. None of these spectacles stir as much desire in a person as the movies do.

And yet, there has always been a difference in the way we, the audience, view men and women. Whether you identify as a man or a woman, and whatever sexual preference you may have, most movies have, since the very beginning of Hollywood and its international counterparts, encouraged you to view the world through the eyes of the male, heterosexual protagonist. In other words, you are encouraged to desire women and to identify with men. Which means that whatever happens in the story, the woman is a passive character and the man an active one.

Film journalist Jessica Kiang writes about this disbalance in a collection of essays about female desire and film called She Found It at the Movies: ‘Within those men’s lusty, id-driven narratives, the women who show up are almost always there “to-be-somethinged”: looked-at; rescued; decoded; denuded; mistrusted; relied on; adored; despised; idealised; castignated; won; lost; unzipped by virtue of a magnetic watch; or smooshed in the face with a grapefruit. We are there to have things felt about us.’

Of course this disbalance is problematic, and one of the ways to solve this problem is for heterosexual men in the movie industry to make room for other voices that focus on other perspectives. (Of course the same goes for racial disparities.) But there’s something else too – I think there’s an enormous erotic potential in restoring this balance.

Let me quote another writer who contributed to She Found It at the Movies. Sarah Elizabeth Adler writes about Grease and the erotic appeal of butch and femme lesbians she recognizes in “pink lady” Rizzo and “T-bird” Kenickie: ‘I loved watching [Kenickie] sit on the bleachers on the first day of school, legs splayed out, jeans cuffed. He’s smoking a cigarette and the next one is already tucked behind his ear. (Kenickie-ness, like butchness, is all in the details.) His shirt is light blue, cottony, a little boy’s colour under a leather jacket. You can see the crescent of his white socks over the edge of his mean black boots. The soft under the hard. Kind of like how, in the opening sequence, cartoon Rizzo wears a white bra with hearts –  hearts! – under her black shirt. These details thrill me because I view eroticism as a matter of sacred contrasts: the difference between butches and femmes, the baby blue T-shirt under a black leather jacket, the difference between the hardness that someone shows to the world and the secret softness that lurks beneath.’

 I too believe that eroticism is to be found in balance. A precocious balance, or in other words: tension. Watching a man dominate a woman, or the other way around, is boring. But watching them find a balance is interesting. Looking and being looked at is part of this balance. We have looked at women endlessly, and we have looked at men looking at them. Now wouldn’t it be interesting to have these women look back? Or to let them tell you about what it is like for them to be looked at? Which is not just fair, or feminist – it’s hot.  

One director who has always been interested in telling stories about what it is like to be looked at, and who turns those stories into gorgeous, sensual movies, is Sofia Coppola. She invites us into worlds that are filled to the brim with pastels and pink clouds, cakes and champagne, pretty faces and soft voices, sparkling diamonds and the finest clothing – only to show us how passive the women (and sometimes men) are that inhabit them. Her movies are melancholy, lighthearted, funny – and sensuous. And in The Beguiled, in which a wounded corporal is placed in front of a group of women of different ages, she not only tells a story about balance between the sexes, or actually a downright battle of the sexes, a power struggle – but she also shows us how to tell a story that is balanced out. The women desire this man, he desires them; we sympathize with all of them. This gaze is neither male or female; it’s just horny.



Nieuws #163
28/03/2021

Voor De Groene Amsterdammer schreef ik dit jaar over de film Pieces of a Woman en over Lana Del Rey. Ook verscheen recent de bundel De nieuwe koloniale leeslijst, een samenwerking tussen De Groene Amsterdammer en Das Mag, met daarin een essay van mij over Astrid Roemers roman Over de gekte van een vrouw.

In other news: op zaterdag 3 april ga ik in gesprek met Marijke Schermer tijdens literair festival Het Grote Gebeuren in Groningen; op 15 april verzorg ik een lezing over Tove Ditlevsen in Boekhandel Pantheon en 28 april komt er ook nog een lezing aan over de female gaze in film in het kader van de Studium Generale van Maastricht University. Alles online!



Bericht #51
05/01/2021

Laatste jaarlijstjes:

Voor het kerstnummer van De Groene Amsterdammer schreef ik iets over mijn favoriete boeken van 2020: Mijn duistere Vanessa van Kate Elizabeth Russell en de Kopenhagen-trilogie van Tove Ditlevsen. Over Mijn duistere Vanessa schreef ik eerder al dit stuk, over het eerste deel uit Ditlevsens trilogie, Kindertijd, schreef ik eerder dit stuk. Een andere favoriet van 2020 was het essay Het boek der tranen van Heather Christle, waarover ik eerder dit stuk schreef.

Beide boeken beschrijven een tragedie, respectievelijk misbruik en verslaving, en de schrijfsters doen dat op een manier die onsentimenteel is, nietsontziend. Ze leggen iets bloot wat rauw is, en pijnlijk. Beide boeken gaan over romantiek, maar zijn niet romantisch.

Voor de website van De Groene schreef ik op de valreep van het jaar ook nog over mijn drie favoriete films van 2020: The Souvenir, Uncut Gems en A Hidden Life. 

En voor de website van Schokkend Nieuws ten slotte maakte ik een top-5 met films in de hoek van horror, cult en fantasy.

1. SAINT MAUD (Rose Glass, 2019). Indrukwekkend debuut over een godsdienstwaanzinnig meisje dat zichzelf een heilige waant. Lief en griezelig, mooi en schrijnend. Gezien op IFFR, hopelijk in 2021 nog breder te zien.
2. THE INVISIBLE MAN (Leigh Whannell, 2020). Solide horrorfilm, bij vlagen echt spannend, met een heerlijk trashy plottwist halverwege, terwijl de centrale metafoor (onzichtbaar huiselijk geweld is hier letterlijk een onzichtbare man) ook echt werkt.
3. FREAKY (Christopher Landon, 2020). Volkomen pretentieloos en erg grappig, van de mensen van de Happy Deathday-films. Meer hiervan please.
4. TENET (Christopher Nolan, 2020). Is TENET een geslaagde film? Net aan. Maakt Nolan zijn belofte waar? Niet helemaal. Maar wil ik meer van dit soort films zien, of ze nu helemaal gelukt zijn of niet? Jazeker.
5. ATLANTIQUE (Mati Diop, 2019). Teder liefdesverhaal, maatschappijkritiek en zombiefilm ineen. Van de arthousefilms die afgelopen jaar met fantastische genres speelden, vond ik deze de meest geslaagde.



Bericht #50
21/12/2020

Van de stukken die ik 2020 schreef, ben ik het meest trots op deze:

Een essay over de eindigheid van alles, het absurdisme van Albert Camus en de verhaalstructuren en happy endings uit Hollywood, voor De Groene Amsterdammer.

Ik trek mijn regenjas aan. Voor de zekerheid rol ik de mouwen een stukje op. Licht aan, koptelefoon op. De maan staat hoog. Er speelt nog iets mee, bedenk ik me, bij het feit dat mijn gedachten als vanzelf richting de dood gaan. Ik voel me nederig ten opzichte van het lot, want ik twijfel aan de vrije wil. Kijk die vrouw, zeggen de mensen. Ze dacht dat ze zelf het geluk kon maken. Think again.

Mijn stukken voor Dichters & Denkers in De Groene: over het boek dat Nathalie Léger schreef over actrice en filmmaker Barbara Loden; over het essay Het boek der tranen van dichter Heather Christle; over de Outline-trilogie van Rachel Cusk in het kader van De 21 beste boeken van de 21ste eeuw en over Mijn duistere Vanessa, de debuutroman van Kate Elizabeth Russell.

Twee columns voor DIG, die samen min of meer een tweeluik vormen over indirecte communicatie, het onvermogen om contact te maken en de discrepantie tussen echt en niet-echt: Flessenpost en Omwegen. Vooruit, met de brief ik schreef in het kader van de reeks Innig ben ik binnen van SPUI25 vormen de twee columns zelfs een drieluik.

Er is in Amsterdam een café waar ze weten hoe ik heet. Ik zit er aan de bar, ik lees een boek. Ik hoef er niets te zeggen, een knikje is afdoende. We weten niets van elkaar en toch kennen we elkaar. We maken geen small talk en toch zijn we elkaar genegen.

Een essay over identiteit in de films And Then There Were None, Night of the Living Dead, The Naked Kiss en A Star Is Born, voor de website van de Filmkrant.

En drie andere cultuurstukken die ik schreef voor De Groene: over de diverse incarnaties van Rebecca, over de tv-serie I May Destroy You en over de film The Assistant, en hoe je een MeToo-verhaal vertelt.



Bericht #49
14/12/2020

1./2. The Souvenir | Joanna Hogg (Previously Unreleased)
         Uncut Gems | Benny Safdie / Josh Safdie (IFFR / Netflix) (ex aequo)
3. A Hidden Life | Terrence Malick
4. The Wild Goose Lake | Diao Yinan
5. Shirley | Josephine Decker
6. Babyteeth | Shannon Murphy
7. I May Destroy You | creator: Michaela Coel (mini-series / BBC)
8. Never Rarely Sometimes Always | Eliza Hittman
9. Saint Maud | Rose Glass (IFFR)
10. Rocks | Sarah Gavron
11. Small Axe: Lovers Rock | Steve McQueen (tv movie / BBC)
12. Small Axe: Education | Steve McQueen (tv movie / BBC)
13. Kajillionaire | Miranda July
14. The Invisible Man | Leigh Whannell
15. Skate Kitchen | Crystal Moselle
16. Sweet Thing | Alexandre Rockwell
17. The Assistant | Kitty Green
18. First Cow | Kelly Reichardt (LIFF)
19. Nate | performance: Natalie Palamides (comedy special / Netflix)
20. Dick Johnson Is Dead | Kirtsten Johnson (Netflix)



Nieuws #162
07/12/2020

Voor De Groene Amsterdammer schreef ik een groot stuk over de film The Assistant, en breder over hoe je een MeToo-verhaal vertelt, aan de hand van de zaak-James Toback, waarover filmjournalist David Thomson schreef in zijn recente boek Sleeping with Strangers; de film Bombshell, die eerder dit jaar uitkwam; en Jeanne Dielman, 23, quai du Commerce, 1080 Bruxelles, de feministische filmklassieker van Chantal Akerman. 

Ook schreef ik voor De Groene in het kort over Renzo Martens' nieuwe documentaire White Cube en de reeks films die Steve McQueen voor de BBC maakte onder de titel Small Axe



Nieuws #161
29/10/2020

Voor DIG schreef Nadia de Vries een prachtig persoonlijk essay over horror. Ik maakte er een serie collages bij.



Nieuws #160
27/10/2020

Voor DIG schreef ik een column over droom, realiteit en internet, en over hoe die soms overlappen en soms botsen. 

In de fotomapjes in mijn telefoon lopen echt en niet echt in elkaar over. Screenshots en foto’s. Memes en filmstills. Berichtjes en poëzie. Gezichten van mensen die ik ken en van iemand die ik nooit heb gesproken.
Het is niet zozeer een rode draad die de beelden bij elkaar houdt als wel een ritme, een herhaling van bepaalde symbolen. Ik herken de symbolen en ik fotografeer ze. Save ze, screenshot ze. Alles verbind ik aan elkaar, alles puzzel ik tot samenhang, totdat het klopt.
Soms loopt de realiteit over in het internet, soms loopt het internet over in de realiteit. Soms loopt een droom over in het echt.

Lees mijn column hier.



Nieuws #159
27/10/2020

Voor De Groene Amsterdammer schreef ik over Rebecca; over de nieuwe verfilming van Ben Wheatley voor Netflix, over Hitchcocks klassieker uit 1940, over de roman van Daphne Du Maurier. En ook over het sprookje Blauwbaard, en over de versie die Angela Carter daar van maakte: The Bloody Chamber. 

Rebecca is een spookverhaal zonder spook, Hitchcock begreep dat. En in spookverhalen is wat je niet ziet net zo belangrijk als wat je wel ziet. Wanneer Maxim in een sleutelscène tegen het einde van de film een herinnering aan Rebecca ophaalt, beweegt de camera zich door de ruimte alsof ze er nog is. Alsof ze opstaat van de bank en rondloopt. Maar we zien niets, de kamer is leeg.

Lees mijn stuk hier.



Oudere berichten