blog
Nieuws #161
29/10/2020

Voor DIG schreef Nadia de Vries een prachtig persoonlijk essay over horror. Ik maakte er een serie collages bij.



Nieuws #160
27/10/2020

Voor DIG schreef ik een column over droom, realiteit en internet, en over hoe die soms overlappen en soms botsen. 

In de fotomapjes in mijn telefoon lopen echt en niet echt in elkaar over. Screenshots en foto’s. Memes en filmstills. Berichtjes en poëzie. Gezichten van mensen die ik ken en van iemand die ik nooit heb gesproken.
Het is niet zozeer een rode draad die de beelden bij elkaar houdt als wel een ritme, een herhaling van bepaalde symbolen. Ik herken de symbolen en ik fotografeer ze. Save ze, screenshot ze. Alles verbind ik aan elkaar, alles puzzel ik tot samenhang, totdat het klopt.
Soms loopt de realiteit over in het internet, soms loopt het internet over in de realiteit. Soms loopt een droom over in het echt.

Lees mijn column hier.



Nieuws #159
27/10/2020

Voor De Groene Amsterdammer schreef ik over Rebecca; over de nieuwe verfilming van Ben Wheatley voor Netflix, over Hitchcocks klassieker uit 1940, over de roman van Daphne Du Maurier. En ook over het sprookje Blauwbaard, en over de versie die Angela Carter daar van maakte: The Bloody Chamber. 

Rebecca is een spookverhaal zonder spook, Hitchcock begreep dat. En in spookverhalen is wat je niet ziet net zo belangrijk als wat je wel ziet. Wanneer Maxim in een sleutelscène tegen het einde van de film een herinnering aan Rebecca ophaalt, beweegt de camera zich door de ruimte alsof ze er nog is. Alsof ze opstaat van de bank en rondloopt. Maar we zien niets, de kamer is leeg.

Lees mijn stuk hier.



Nieuws #158
08/10/2020

Recent schreef ik over de prachtige essaybundel Het boek der tranen van Heather Christle, voor De Groene Amsterdammer. Lees mijn stuk hier

Ook voor De Groene: recensies van de films Rocks (Sarah Gavron) en Kajillionaire (Miranda July) en On the Rocks (Sofia Coppola). Voor de Filmkrant schreef ik naar aanleiding van The Nest over de symbolische rol van huizen in films. Dat stuk lees je hier.



Bericht #48
22/09/2020

Voor het programma 'Today's European Cinema: A Female Perspective', dat afgelopen zondag plaatsvond tijdens het Forum of European Culture in De Balie in Amsterdam, schreef ik een essay over vrouwelijk perspectief in cinema, een groot en complex onderwerp.

Mijn voordracht is hier terug te zien. Hieronder de tekst in zijn geheel.

On Female Perspective in Cinema

I love the films of Lars von Trier.
I love the films of Paul Verhoeven. I love his dedication to bad women. I love the fact that he is so clearly in awe of them.
I love coming of age films in which girls are to be obtained by the male protagonist instead of being granted their own agency and interiority.
I love horror films that sensationalize and sexualize violence towards women.
I love the films of Alfred Hitchcock. I love his strained relationship with strong women, hell, I even love the fact that he likes punishing his female protagonists for arousing or confusing men. There is a truth to his films, a truth about a patriarchal society that does in fact punish women for being strong, arousing or confusing.
I even love films that don’t seem interested in female characters at all. I’m interested in a male perspective on things, and I’m interested in a male perspective on women.
But the thing is – we need a female perspective as well.

What does it mean to take on a female perspective?
What does it mean to the filmmaker, who has a story to tell, who is trying to convey ideas, images and thoughts, who has a vision – a vision that is not gendered per se?
What does it mean to the spectator, who wants to be captivated, who is, perhaps, looking for innovative storytelling, but who also wants to be able to relate to the people onscreen?
And what does it mean to the critic, to someone like me, who is looking for patterns and trends and themes, who is trying to place one particular film in a broader context, in the history of storytelling?

The thing is – it’s hard to talk about female perspective without talking about male perspective. It’s hard to talk about contemporary storytelling without talking about the history of storytelling.
The thing is – the history of storytelling is defined by men. It’s defined by a male perspective.

We’ve been stuck in certain story templates – stereotypes and clichés – for a long time.
Cinema might be a relatively new art form, but it was founded on a longer history of storytelling – stories revolving around brave white skinned men and dangerous dark skinned men, about obedient fair haired maidens and tempting dark haired vamps.
Hollywood, which after the invention of cinema quickly established itself as its international capital, has been called the dream factory, when in fact it’s a cliché factory, supplying story templates for European cinema as well.

‘When are female writers going to start taking risks?’, a male Dutch writer asked a few years back.
‘When are women going to become dangerous?’, a female Dutch writer asked more recently.
This is what is asked of female storytellers – to be bold and dangerous, to take risks, to think big, to show ambition.
But – compared to whom? And why is there this need for risk-taking and danger at all? Is it because we’ve come to think of male artists as being risky and dangerous? Are they? And if so, why should female artists follow in their footsteps?
Why would we doubt the type of stories that women want to tell, and the way in which they want to tell them? Why not let women investigate their storytelling freely? And by that word, “freedom”, I mean without the context of gender.

I love the films of Joanna Hogg, the British filmmaker who put cult icon Viv Albertine in a glass house in Exhibition, displaying her middle-aged body in search of sexual attention. And who recently told a vulnerable, autobiographical story of first love and young artistry in The Souvenir.
I love Western by German filmmaker Valeska Grisebach, a gentle examination of male vulnerability and a homage to the classic westerns of John Ford.
I love Andrea Arnold. I love her female characters, who are wild and unruly, who you care for, even if you don’t understand them. I love her ballsy take on literary classic Wuthering Heights. I love her free-wheeling American Honey, a female version of the classic road movie.
I love Claire Denis. I love her uncompromising storytelling that always shows the outside rather than the inside – leaving us puzzled, keeping us on our toes.
I love the films of Jessica Hausner, the Austrian filmmaker who slips humor of the most insidiously subtle kind into her modern tragedies.
I love Cate Shortland’s Lore, a World War II movie without heroes, a coming of age story without a future, and a love story without hope.
I love Maren Ade’s Toni Erdmann, a film about masks and facades – and about letting those go.
I love all those multi-talented storytellers that favor the television format. I love Phoebe Waller-Bridge’s Fleabag, a smart, funny and ultimately devastating series about a woman who covers up her self-hatred with snark and cynicism. I love Michaela Coel’s bold and ambitious series I May Destroy You, a work of art that doesn’t aim to please or emulate, that answers only to itself.

Do these stories take on a female perspective? I think so, yes.
Does it matter whether they do or not? Yes, it matters. And no, it doesn’t.

Yes, I do believe that gender, or gender identity, can be a useful and interesting frame when regarding films and other works of art. In other words, it can be useful for a critic like me.
And yes, I do believe it’s important that we start telling more stories that take on a female perspective. I think it’s important that we start balancing out a long history of stories told by men, stories that focus on men, stories that favor a male perspective – and to do that, we will have to keep score. In other words, we will have to keep the gender identity of the artist in account.
And yes, I also believe that we should grant these artists, these new voices, the freedom to tell their stories in their own way. And that includes the freedom to not have to think about their gender identity while they are telling those stories.

In the end, what’s at stake isn’t just a male or female perspective, it’s storytelling itself.



Nieuws #157
27/08/2020

Ik schreef over de memoires van een herontdekte Deense schrijfster, de film van Beyoncé, een van de beste tv-series van het jaar, over de films waar ik naar uitkijk en de film van dit moment: Tenet

Allemaal voor De Groene.



Nieuws #156
09/07/2020

Deze zomer is Barbara Lodens film Wanda drie keer te zien in het Amsterdamse De Uitkijk. Ik schreef eerder dit jaar al over deze herwaardeerde cultklassieker voor De Groene Amsterdammer, naar aanleiding van Nathalie Légers essay over Lodens werk en leven. 

Léger citeert Loden: ‘Ik was niets. Ik had geen vrienden. Geen talent. Ik was een schim.’ De Loden die uit Aanvulling naar voren komt, lijkt inderdaad op de vrouwen die ze speelde: tragisch, passief, afhankelijk. Ze lijkt op de Wanda die werd geschetst in de kritiek die (vooral vrouwelijke) filmcritici en feministen destijds op de film hadden: het titelpersonage zou te zeer een slachtoffer zijn. Léger: ‘Ze zagen Wanda als een besluiteloze vrouw, een onderworpene [-]. Niets.’ En inderdaad, Loden worstelde met haar zelfbeeld en eigenwaarde. Inderdaad, met Wanda portretteerde ze op schrijnende wijze een verloren vrouw. Maar ze máákte die film wel, puur op wilskracht, met amper budget en zonder filmstudio achter zich – destijds een heel nieuwe manier van het produceren van films.

Lees hier mijn stuk over Wanda

In het Joods Cultureel Kwartier is intussen het werk van Charlotte Salomon opnieuw te zien. Over haar schreef ik in 2017 voor De Groene Amsterdammer.

Met Leven? of Theater? wordt de gekte niet zozeer bedwongen als wel in andere banen geleid. Salomons werk, waarin doodsdrift tegen levensdrang schuurt, is niet haar medicijn tegen de waanzin, maar bulkt juist van manische urgentie. [-] Ze sluit af met zes bladen aan tekst, waarin de woorden verschieten van kleur. Op de laatste tekening zit Charlotte aan het water. Haar houding, van de toeschouwer afgewend, rijmt met een eerder zelfportret. Ze draagt de titel van het werk op haar rug, zonder vraagteken.

Lees hier mijn stuk over Charlotte Salomon



Nieuws #155
21/06/2020

Recent schreef ik voor De Groene Amsterdammer over de film Skate Kitchen (Crystal Moselle, 2018) en over filmmaker Lynn Shelton, die op 16 mei jl. overleed. 

Over Skate Kitchen: 'Wat zo wonderwel goed werkt aan Skate Kitchen is niet de plot, die secundair is, maar de balans tussen een dromerige, zachtmoedige, bijna naïeve sfeer en een kern van realisme. Sterk zijn de gesprekken die de meisjes onderling voeren, waarin hun ervaringen met liefde, seksualiteit en lichamelijkheid achteloos ter tafel komen. Een meisje is bang dat haar vagina er raar uitziet, een ander meisje heeft gehoord dat je doodgaat van tampons. Moselle laat zien hoe ze elkaar geruststellen en helpen, maar toont tegelijkertijd hoeveel taboes en onwetendheid er nog bestaan rond het vrouwenlichaam.'

Over Lynn Shelton: 'In haar gesprek met [Marc] Maron [in zijn podcast] rijgt Shelton een rode draad van onzekerheid door haar carrière. Toch was kunst voor haar juist ook de manier om haar gebrek aan zelfvertrouwen te overwinnen. Op haar elfde, vertelt ze, schreef ze zich in voor een clownscursus. Verscholen achter een dikke laag make-up durfde ze eindelijk contact te maken, zoals ze tijdens haar fotografieopleiding haar camera als masker gebruikte. En hoe vaak Shelton ook opbiecht zich door angst en twijfel te hebben laten leiden, haar loopbaan wordt net zo goed getekend door tomeloze ambitie en creatiedrang. Dat ze een laatbloeier is ("ik ook!" bekent Maron), heeft een reden. Ze had haar omwegen nodig om te komen waar ze nu is.'

Lees over Skate Kitchen
Lees over Lynn Shelton




Nieuws #154
20/05/2020

Voor de podcast Sprekende Letteren van De Gids droeg ik mijn essay Ladycamp voor. Hier te beluisteren.

Er is een nieuwe taal aan het ontstaan, ik zie het gebeuren. Een nieuw alfabet, een nieuwe schikking van popcultuur, die een nieuwe gemeenschap vormgeeft. Ik zie hoe die taal zich aftekent in tweets, op blogs, op Instagram. Er is geen naam voor, ik noem het ladycamp.

Voor de reeks Innig ben ik binnen van Spui25 schreef ik brief #7. Lees deze hier.

In de dagen na 9/11 kocht ik alle kranten. Ik zoog de beelden in me op, verzamelde ze als voetbalplaatjes.
De rokende torens. De springende mensen. De met as bedekte straten.

Mijn huisgenoot R. keek tot diep in de nacht naar CNN.
De rokende torens. De springende mensen. De met as bedekte straten.
Als ik aan die periode denk, denk ik daaraan: de woonkamer verlicht door het blauwe schijnsel van de televisie, de vloer van mijn zolderkamer bedekt met opengeslagen kranten. R. en ik, we klampten ons vast aan de beelden. Het was de enige manier om niet op drift te raken.

Voor De Groene Amsterdammer recenseerde ik de debuutroman Mijn duistere Vanessa van Kate Elizabeth Russell. Hier te lezen.

Meer nog dan ‘het antwoord op Lolita’ (de quote die het Nederlandse omslag siert, en een voor de hand liggende typering) is Mijn duistere Vanessa daarmee een roman over perspectieven: het perspectief van Strane tegenover dat van Vanessa; Vanessa’s perspectief tegenover dat van de meisjes die een klacht indienen tegen Strane; het perspectief van het meisje Vanessa tegenover dat van de volwassen Vanessa. In Nanette vraagt Hannah Gadsby het publiek om zich eens voor te stellen hoe het voor een zeventienjarig meisje is om te horen dat ze in her prime is. Want voor wie is ze dat eigenlijk, in her prime? Voor Picasso is ze met haar zeventien jaar op haar mooist, op haar lekkerst, op haar vruchtbaarst, op haar jeugdigst. Maar voor haarzelf betekent zijn uitspraak vooral dat ze na haar zeventiende al op haar retour is. Dat ze niets meer waard is, omdat een man als hij haar geen waarde meer toekent. We zijn zo gewend geraakt aan zíjn perspectief – die Picasso toch – dat we vergeten om met háár blik te kijken.



Oudere berichten