blog
Nieuws #172
26/09/2022

Vanaf 13 december in de winkel: mijn essaybundel Pose – Over hoe we kijken en wie we spelen.

We leven, merkte Joan Didion al op, in onze verhalen. We maken de werkelijkheid kloppend – of aantrekkelijk, of smeuïg, of interessant – door die in te passen in narratieven. Maar als we het hebben over narratieven, hebben we het dan niet eigenlijk over clichés en stereotypen? Film, de kunstvorm die zo dicht tegen de werkelijkheid aan schuurt, geeft ons voorbeelden om naar te leven en rollen om te spelen. We spiegelen ons aan personages, dromen weg bij happy endings, laten ons overtuigen door het zwart-wit van goed en kwaad. Maar wat betekent het als de realiteit verstrikt raakt met verhalen? En wat betekent het voor een vrouw om zichzelf terug te zien in stereotiepe rollen – slachtoffer, godin of femme fatale?

Op intuïtieve en associatieve wijze onderzoekt Basje Boer in Pose – Over hoe we kijken en wie we spelen de vrouwenrollen die ons worden voorgeschoteld en de blik waarmee ze worden bekeken. Aan de hand van klassieke en populaire films, persona’s en personages en iconen uit de popcultuur, laat ze ons zien hoe aantrekkelijk het spel van kijken en bekeken worden is – en ook hoe gevaarlijk. Zouden we ons tegen de clichés moeten verzetten? Of is het rollenspel ons te dierbaar?



Nieuws #171
25/04/2022

Het afgelopen halfjaar schreef ik over #metoo, over de erfenis van Sex and the City en het probleem van het vrouwelijke rolmodel, over het autofictie-tweeluik The Souvenir en The Souvenir: Part II van filmmaker Joanna Hogg en over Baz Luhrmanns Elvis.

Voor het 'Blauwen'-dossier van DIG schreef ik een essay over de kleur blauw in popcultuur en de verwachtingen van vrouwelijkheid, getiteld 'I will love you till the end of time'. Bij dat essay hoort deze playlist.

Ik schreef twee nieuwe korte verhalen. Voor het horrornummer van Tirade schreef ik 'Kleine variaties', en voor De Revisor schreef ik 'Rivercourt, 34 hoog, 1952'. Voor de gelegenheid dook De Revisor ook een oud verhaal van mij op, dat ooit in het tijdschrift verscheen. Dit lees je hier.



Nieuws #170
19/04/2022

De Groene Amsterdammer, Das Mag en ik stelden de bundel Jeugd in opstand samen, een "dwarse leeslijst" van debuten en doorbraakromans waarin schrijvers zich afzetten tegen de generatie voor hen. In 24 essays van medewerkers van De Groene en andere auteurs schetst Jeugd in opstand een beeld van de vorm die dit verzet kan aannemen: een stille revolutie of vadermoord, binnenvetten of hard schoppen. Met essays over o.a. romans van Françoise Sagan, Arnon Grunberg, James Baldwin, Goethe, Bret Easton Ellis, Gerard Reve, Natasha Brown en  Tobi Lakmaker.

Ik schreef zowel de inleiding als een essay over Edna O'Briens The Country Girls.

Lees hier meer over Jeugd in opstand

Lees hier een ingekorte versie van mijn inleiding bij Jeugd in opstand in De Groene Amsterdammer

Ik ben geboren in 1980, wat betekent dat ik afwisselend wel en niet tot de millennials word gerekend; dat ik soms zelfs bij Generatie X word ingedeeld, terwijl dat de generatie is waar ik ooit tegenop keek, toen ik een scholier was en zij hun entree maakten op de arbeidsmarkt, inspraak kregen in de samenleving. Generaties veranderen van betekenis, of ze verdwijnen compleet. Soms ben ik een ‘old millennial’ en soms een ‘xenial’ – ik ben precies niks. ‘Boomer’ verandert as we speak in een scheldwoord dat niets te maken heeft met leeftijd en alles met conservatisme. Wie heeft het nog over de confettigeneratie? Over de patatgeneratie?




Bericht #52
12/04/2022

Ik zit een beetje te experimenteren met thuisopnamen. Om te beginnen heb ik 'Kleine variaties' ingesproken, het korte verhaal dat ik schreef voor het horrornummer van Tirade (december, 2021).

De foutjes heb ik er niet uitgehaald, op de achtergrond hoor je de kinderen van de buren gillen en ik weet niet of het het handigst is om via Google Drive te doen, maar voor nu is het oké.

Het verhaal duurt ongeveer 23 minuten. 



Nieuws #169
12/12/2021

Voor De Groene schreef ik het afgelopen jaar over de femme fatale, over de vrouwenrollen in de films van Paul Verhoeven (ook schreef ik een essay over Verhoeven voor Schokkend Nieuws) en over Titane van Julia Ducournau.

Titane tart ideeën over vrouwelijke schoonheid, over vrouwelijkheid zelf, over de grenzen van gender. Maar daarvoor hoef je het niet over genderdysforie of operaties te hebben, niet letterlijk althans. In de kern gaat Titane over lichamelijkheid. Over het lichaam dat liefheeft en doodt, neemt en genomen wordt, geschonden wordt en transformeert, dat baart, danst, zorgt, sterft, lekt en bloedt. Een lichaam dat bekeken wordt, bewonderd, geadoreerd en uitgelachen. Titane gaat over lichamen die overdreven mannelijk zijn, overdreven vrouwelijk, of die zich juist aan iedere conventie onttrekken. Want Ducournau begrijpt dat je grenzen moet markeren om erbuiten te kunnen treden. Je hebt grenzen nodig om vrijheid te kunnen voelen.




Nieuws #168
12/12/2021

Voor de website van Uitgeverij Het Moet schreef ik het essay Muffins. Over de draai vinden in het alleen zijn.

Ik vertelde Tina over een tweet die ik had gelezen. ‘Ja, natuurlijk heeft deze hele leuke actrice ook een hele leuke man,’ stond er in de tweet, met daaronder een foto van de Hele Leuke Actrice en haar Hele Leuke Man op een rode loper. Ze zijn niet alleen leuk, zei ik tegen Tina, ze zijn hetzélfde. Dezelfde types, die op dezelfde manier aantrekkelijk zijn. Intelligent, linksig, artsy. Ik wil ook iemand die hetzelfde is, zei ik. Iemand die past, iemand van wie je ziet dat het klopt.
Ik wist al wat Tina zou zeggen toen ik haar wenkbrauwen omhoog zag gaan terwijl ik praatte. Maar Basje, zei ze, zulke mensen zijn wij niet.Tina en ik, wij zijn uit één stuk. Daar past niets op, daar past hoogstens iets naast. Maar ze zei ‘wij’, want ik hoor in ieder geval bij haar.



Nieuws #167
12/12/2021

Voor De Groene schreef ik het afgelopen jaar over de romans van Patricia Lockwood en Lauren Oyler (die beiden gaan over het internet), over Het spel meespelen van Joan Didion, over Muriel Spark en over The Country Girls-trilogie van Edna O'Brien. Dat laatste stuk verscheen in de zomerserie Jeugd in Opstand, dat in april 2022 in boekvorm zal verschijnen bij Das Mag, met inleiding van mij.

Uit mijn stuk over The Country Girls:

The Country Girls is romantisch. Sentimenteel en nostalgisch. Het is het soort nostalgie dat je voelt terwijl je er nog middenin zit. ‘Het was de laatste dag van mijn jeugd’, zegt Caithleen wanneer haar moeder onverwacht overlijdt. ‘Het was het mooiste moment van mijn leven’, zegt ze ergens anders. Haar beleving en de terugblik op haar beleving vallen samen. Alles vergaat waar ze bij staat, altijd is er het afscheid, het verval en de dood, en tegelijkertijd zijn er de herinneringen en de aandenkens die ze de rest van haar leven met zich zal meedragen.



Nieuws #166
29/09/2021

Afgelopen september won de Filmkrant de Louis Hartlooper Prijs met hun speciale uitgave FK_XL, verschenen ter gelegenheid van het veertigjarig bestaan van de Filnkrant. Ik leverde een bescheiden bijdrage aan de uitgave in de vorm van een ode aan The Band Wagon

Lees hier meer over de prijsuitreiking
Download hier een pdf van de publicatie (of bestel een fysiek exemplaar)

Verder was ik recent te horen in de podcasts Celebrating Cinema (over guilty pleasures) en De Filmzolder van Beerekamp (over Clint Eastwood).



Nieuws #165
01/07/2021

 

Ik werd veertig en ik was op de helft van mijn leven. Ik keek vooruit en ik keek terug, maar ik wist niet goed wat ik moest zien. Het verleden was zoveel scherper dan de toekomst. Iemand aan het hof was geprikt en nu sliepen we allemaal. De rode hartballon raakte het hoge plafond. Ik werd gebeld door het ziekenhuis en ik hoorde een cliché.

Waarom vonden we het ook alweer een goed idee om in het nu te leven?

---

Voor DIG schreef ik over het afgelopen jaar. Lees hier het hele stuk.



Nieuws #164
01/06/2021

Ik ben te horen in drie verschillende recente podcasts.

Voor zijn Filmzolder-podcast voor Het Ketelhuis ging ik in gesprek met Hans Beerekamp, eerst over bevallingen in film n.a.v. Pieces of a Woman, daarna over wraak en catharsis in film n.a.v. Promising Young Woman

Met Tom, Kiriko en Hugo van Celebrating Cinema, de podcast van Lab111, ging ik in gesprek over de verbeelding van vrouwelijk verlangen, met The Beguiled als belangrijkste voorbeeld. This podcast is in English.

Voor Celebrating Cinema schreef ik ook een inleidende tekst, hieronder te lezen.

---

In the darkness of a movie theatre we can pretend to be all alone with the bright figures on the screen. These people might seem ordinary, dressed in ordinary clothes. Yet they are not ordinary. They move smoothly and without effort, their bodies are weightless. These humans are elevated humans, approaching perfection, and we long to be with them. In the darkness, we can imagine we are with them, at least for the duration of the movie. Cinema offers a distinctly erotic experience. Imagine how the first movie audiences must have felt, sitting in the dark, watching those moving images for the very first time. How exciting it must have been for people that were used to looking at paintings and plays, circuses and carnivals, photography and pornography. None of these spectacles stir as much desire in a person as the movies do.

And yet, there has always been a difference in the way we, the audience, view men and women. Whether you identify as a man or a woman, and whatever sexual preference you may have, most movies have, since the very beginning of Hollywood and its international counterparts, encouraged you to view the world through the eyes of the male, heterosexual protagonist. In other words, you are encouraged to desire women and to identify with men. Which means that whatever happens in the story, the woman is a passive character and the man an active one.

Film journalist Jessica Kiang writes about this disbalance in a collection of essays about female desire and film called She Found It at the Movies: ‘Within those men’s lusty, id-driven narratives, the women who show up are almost always there “to-be-somethinged”: looked-at; rescued; decoded; denuded; mistrusted; relied on; adored; despised; idealised; castignated; won; lost; unzipped by virtue of a magnetic watch; or smooshed in the face with a grapefruit. We are there to have things felt about us.’

Of course this disbalance is problematic, and one of the ways to solve this problem is for heterosexual men in the movie industry to make room for other voices that focus on other perspectives. (Of course the same goes for racial disparities.) But there’s something else too – I think there’s an enormous erotic potential in restoring this balance.

Let me quote another writer who contributed to She Found It at the Movies. Sarah Elizabeth Adler writes about Grease and the erotic appeal of butch and femme lesbians she recognizes in “pink lady” Rizzo and “T-bird” Kenickie: ‘I loved watching [Kenickie] sit on the bleachers on the first day of school, legs splayed out, jeans cuffed. He’s smoking a cigarette and the next one is already tucked behind his ear. (Kenickie-ness, like butchness, is all in the details.) His shirt is light blue, cottony, a little boy’s colour under a leather jacket. You can see the crescent of his white socks over the edge of his mean black boots. The soft under the hard. Kind of like how, in the opening sequence, cartoon Rizzo wears a white bra with hearts –  hearts! – under her black shirt. These details thrill me because I view eroticism as a matter of sacred contrasts: the difference between butches and femmes, the baby blue T-shirt under a black leather jacket, the difference between the hardness that someone shows to the world and the secret softness that lurks beneath.’

 I too believe that eroticism is to be found in balance. A precocious balance, or in other words: tension. Watching a man dominate a woman, or the other way around, is boring. But watching them find a balance is interesting. Looking and being looked at is part of this balance. We have looked at women endlessly, and we have looked at men looking at them. Now wouldn’t it be interesting to have these women look back? Or to let them tell you about what it is like for them to be looked at? Which is not just fair, or feminist – it’s hot.  

One director who has always been interested in telling stories about what it is like to be looked at, and who turns those stories into gorgeous, sensual movies, is Sofia Coppola. She invites us into worlds that are filled to the brim with pastels and pink clouds, cakes and champagne, pretty faces and soft voices, sparkling diamonds and the finest clothing – only to show us how passive the women (and sometimes men) are that inhabit them. Her movies are melancholy, lighthearted, funny – and sensuous. And in The Beguiled, in which a wounded corporal is placed in front of a group of women of different ages, she not only tells a story about balance between the sexes, or actually a downright battle of the sexes, a power struggle – but she also shows us how to tell a story that is balanced out. The women desire this man, he desires them; we sympathize with all of them. This gaze is neither male or female; it’s just horny.



Oudere berichten