blog
Bericht #46
18/06/2019

De meet-cute
(Nulversie, pagina 14-17)

‘Kom je voor de cursus?’ vraagt Rens.
‘Dat zeg ik.’ De vrouw draait zich om. Kordaat, zoals ze loopt. Ze is een en al kordaat.
Rens steekt zijn hand uit. ‘Hoi. Ik ben Rens.’



De vrouw glimlacht, ze is de beroerdste niet. Haar hand is smal en koud. ‘Ik ben Jo.’
‘Er is nog niemand.’ Met een halfslachtig gebaar lijkt Rens te willen laten zien dat er niemand is.
‘Goed,’ zegt Jo. Ze rolt de koffer naar een hoek. Gaat zitten op een van de houten stoelen met groen geruite kussentjes. ‘Dan wachten we.’ Ze slaat haar benen over elkaar en haalt haar telefoon uit haar zak. Ze veegt met haar duim over het scherm. Kaarsrecht en ongenaakbaar.
Ze neemt een houding aan, denkt Rens.
Hij zoekt een houding, denkt Jo. Ze bekijkt de jongen vanonder haar wimpers. Hij is jong. Iel, maar met een aardig gezicht. Te aardig eigenlijk. Te jong ook. Hij leunt tegen de balie. Houdt zijn handen achter zich.
Hij leunt tegen de balie. Kruist zijn voeten voor zich. Hij neemt de tijd om haar te bestuderen, hij is schaamteloos.
Ze is sexy, voor haar leeftijd.
Hij is een skater. Een gamer, een blower. Een programmeur of iets dergelijks. Een nerd.
Ze is klein en feisty, ze heeft de haren slordig opgestoken. Ze kijkt naar hem op. Een en al pose is ze ook.
Hij heeft ongekamd haar. Donkerbruin, stug en dik. Donkere ogen. Hij heeft sowieso iets donkers, iets ongedefinieerd donkers. Hij is smal maar hij heeft brede schouders. Hij is springerig, gewichtsloos. Zwaarte komt met de jaren.
Ze maakt hem overmoedig, deze vrouw. Zo roekeloos dat hij er duizelig van wordt. Hij tolt op zijn benen.
Zij bekijkt hem ook, ze bekijkt hem van top tot teen.
Hij glimlacht: ga je gang.
‘Hoe oud ben je eigenlijk? Ik dacht dat deze cursus iets was voor, eh…’ – met een grijns laat hij weten dat hij haar plaagt – ‘…jonge mensen.’
Ze kijkt hem koel aan. Richt haar blik dan weer op haar telefoon. ‘Ik dacht dat deze cursus meer iets was voor, eh…’ doet ze hem na, ‘… mensen met levenservaring. Daar heb je wat aan, weet je, aan levenservaring. Als je kunst maakt.’
Rens schiet in de lach. ‘Ik wil geen kunst maken, ik wilgeld verdienen.’ Hij verplaatst zijn gewicht naar zijn anderevoet. Hij kan zijn lichaam niet stilhouden.
‘Vind je het niet onbeleefd om op je telefoon te kijken alsje met iemand aan het praten bent?’ vraagt hij.
‘Vind je het niet onbeleefd om iemand naar haar leeftijdte vragen?’ zegt zij.
Rens stopt zijn handen in zijn zakken, haalt ze er weeruit. ‘Misschien,’ geeft hij toe. ‘Maar ik ben een nieuwsgierig mens.’
‘Nieuwsgierig naar mij?’
‘Naar jou, ja.’ Nu komt het. De overmoed. Hij haalt een hand door zijn haar. ‘Of zal ik u zeggen?’
De deur klapt open. Jo en Rens kijken tegelijkertijd op. Een koffer komt binnen, dan een man. Een teddybeer van een man. Jo staat op en stopt haar telefoon in de achterzakvan haar jeans. De man is groot en rond, met een vriendelijkesnor en warrig grijs haar. Met een plof en een zuchtzet hij de koffer neer. Hij lacht, aanstekelijk en gul, alsof dekoffer net nog een grap maakte.
Jo stapt op hem af. ‘Jacob?’ Ze steekt haar smalle hand uit. ‘Ik ben Johanna.’
‘Johanna!’ Jacob, nog buiten adem van de wandeling, pakt Jo’s hand vast. ‘Goed je te zien.’
Rens stapt achter Jo vandaan. ‘Ik ben Rens.’ Zijn grijns is weg, hij lijkt nerveus. Zijn emoties even beweeglijk als zijn lijf.
Jacob schudt ook zijn hand. Hij lacht opnieuw, zijn ronde buik lacht mee. ‘Rens Joosten. Fijn dat je er bent.’
‘Zal ik…’ Rens wijst op Jacobs enorme koffer. De rits rondom staat op het punt van knappen.
‘Wat?’ Jacob kijkt verwonderd naar de koffer. ‘O ja, fijn als je wil helpen. Hij is nogal vol, die koffer. Mijn meisje heeft gepakt.’ Weer die lach. Een warme lach is het. Een die traag op gang komt, als een oud motortje. ‘Ze wil niet dat ik iets tekortkom.
Het woord ontroert Jo: ‘meisje’. Ze stelt zich Jacobs vrouw voor, rond als hij. Het lange witte haar rommelig bij elkaar gehouden door een klem. Ze glimlacht met haar ogen. Zuigt op een binnenpretje als op een snoepje.
‘Jullie zijn vroeg.’ Rens sjouwt de koffer naar de balie. Jo en Jacob lopen achter hem aan. ‘Hebben jullie al iemand van het hotel gesproken?’
Jo schudt haar hoofd.
‘Joehoe!’ Jacob stapt achter de balie. Hij trekt een gordijn opzij. ‘Volk!’
Rens laat de koffer op de grond ploffen. ‘Ga je het me nog vertellen?’ Zijn stem is laag.
‘Sorry?’ Jo recht haar schouders. Ze kijkt hem niet aan. Jacob verdwijnt achter het gordijn.
‘Pardon.’ Rens fluistert nu echt. ‘Ik bedoel: gaat u het menog vertellen?’
‘Negenendertig,’ fluistert ze terug.
Jacob komt achter het gordijn vandaan met een meisje. Ze is jong, Rens’ leeftijd. Mollig en roze.
‘Jij?’
‘Zevenentwintig,’ fluistert Rens.
‘Je liegt.’
‘Jij ook.’
‘Kom, jongens,’ zegt Jacob. ‘De kamers zijn klaar.’

Meer Nulversie



Nieuws #48
19/04/2019

Wolf + De nieuwe feministische leeslijst



In maart verschenen twee bundels waaraan ik een bijdrage leverde: De nieuwe feministische leeslijst (Das Mag / De Groene Amsterdammer, samengesteld door Marja Pruis) en Wolf (Atlas Contact, samengesteld door Maartje Laterveer). Voor de eerste schreef ik over de magistrale roman De wand van Marlen Haushofer, voor de tweede schreef ik een nieuw essay, Danny x Sandy, over seksualiteit, het mannelijke perspectief en de vertegenwoordiging van de vrouw in films en popcultuur. 

Amerika, de fifties. Twee tieners vertellen hun vrienden over hun vakantieliefde. Ze was crazy for me, zegt hij. Hij was cute as can be, zegt zij. Hoe ver mocht je gaan? vraagt zijn vriend. Had hij een auto? vraagt haar vriendin. Ik redde haar leven, overdrijft hij. Hij maakte er een hele vertoning van, schampt zij. Stribbelde ze tegen? vraagt zijn vriend. Waren jullie meteen verliefd? vraagt haar vriendin. De dagen samen waren leuk, zingen ze in harmonie, maar o, die zomernáchten.



Nieuws #47
12/04/2019

Films over vrouwen en fictie over films

1.
Op 9 mei vertoont filmtheater Lab111 i.s.m. Nijgh & Van Ditmar The Breakfast Club, de film die als een rode draad door Nulversie loopt. Ik verzorg de inleiding. Lees hier meer.

Je ontmoet iemand, je denkt dat je weet hoe hij in elkaar steekt. Binnen vijf minuten heb je hem ingebouwd in een kader. Kreukels in zijn T-shirt - treurige vrijgezel. Keurig gelakte nagels - ijdel. Glimlacht constant - wil graag pleasen. Kun je weer terug als je dat kader eenmaal hebt gebouwd? Kun je van gedachten veranderen, zoals de kids in The Breakfast Club?

2.
Voor Karakters stelde ik een lijstje samen van vijf boeken-over-films die de moeite waard zijn. Lees het hier

Als de schrijver haar opzoekt op het damestoilet staat ze haar lippen te stiften. Wat ben je aan het doen? vraagt hij. ‘Looking at Her,' zegt ze over haar spiegelbeeld. Als de champagne op is nemen ze een taxi naar de pier om fortune cookies te voeren aan de meeuwen.

3.
In het kader van 10 jaar Cineville schreef ik een moppie fanfiction over mijn favoriete filmpersonages van het afgelopen decennium. Wie de meeste films raadt, wint een exemplaar van Nulversie. Lees het hier.

'Wie ben je?' vraagt de jonge vrouw terwijl ze onrustig op de muziek beweegt. 'Ben je hier alleen?' Ze maakt een vage pirouette.

4.
Op 14 april verzorg ik een mini-lezing in Lab111 voorafgaand aan een vertoning van Sofia Coppola's Marie Antoinette, in het kader van het programma Female Frame. Over Female Frame schreef ik ook een blog voor We Are Public. Lees het hier. En lees hier meer over de lezing.

Haar dood zet hem aan tot wraak, haar lichaam inspireert hem tot schilderen, haar liefde doet hem een oorlog ontketenen. Ze handelt niet zelf, maar is de reden dat hij handelt.



Nieuws #46
12/03/2019

Nulversie is er!

Lees hier meer.
Lees hier een fragment.



Bericht #45
21/02/2019











#makeover #moviekiss #meetcute #malegaze
#nulversie

Meer op mijn Instagram.



Nieuws #129
29/01/2019



Nieuwe roman Nulversie. Komt op 1 maart uit bij Nijgh & Van Ditmar.

Vijf mensen reizen af naar een hotel in de Achterhoek voor een masterclass scenarioschrijven. In twee weken tijd zal ieder van hen zijn eigen filmscenario schrijven, geïnspireerd op The Breakfast Club, de highschoolklassieker over hokjesdenken. Terwijl docent Jacob discussies leidt over Hollywood-stereotypen en scenarioclichés, casten de cursisten elkaar in geijkte rollen: de macho, de moeder, de jonge hond, de boze feminist en de verwende rijkeluisvrouw. Jo, een onafhankelijke veertiger, kan zich niet vinden in de moederrol die ze krijgt toebedeeld. Maar als ze uit alle macht probeert om uit het ene cliché te breken, zet ze zichzelf klem in een ander archetype: de femme fatale.

In Nulversie speelt Basje Boer met filmwetten en -clichés. Het resultaat is een eigenzinnige roman – soms ironisch, dan weer beklemmend – over de manier waarop fictie de realiteit dicteert, waarop we elkaar in rollen duwen én ons gretig naar stereotypes vormen.



Bericht #44
24/12/2018

De beste films van 2018

---

1. Call Me by Your Name (Luca Guadagnino)
2. Western (Valeska Grisebach)
3. You Were Never Really Here (Lynne Ramsay)
4. Zama (Lucrecia Martel)
5. Phantom Thread (Paul Thomas Anderson)
6. Hereditary (Ari Aster)
7. Shoplifters (Hirokazu Kore-eda)
8. Plaire, aimer et courir vite (Christophe Honoré)
9. Transit (Christian Petzold)
10. Spider-Man: Into the Spider-Verse (Bob Persichetti / Peter Ramsey / Rodney Rothman)

Mijn eindejaarslijstje bevat dit jaar denk ik meer vrouwelijke regisseurs dan ooit tevoren, maar minder vrouwelijke hoofdrollen. Dat is niet erg; wel opvallend. De films die net buiten mijn Top 10 vielen tellen dan weer wel veel vrouwenrollen:

  • Tully (Jason Reitman)
  • Don't Worry, He Won't Get Far on Foot (Gus Van Sant)
  • Widows (Steve McQueen)
  • Lady Bird (Greta Gerwig)
  • Game Night (John Francis Daley / Jonathan Goldstein)

Ik schreef het afgelopen jaar over een aantal van bovenstaande films. Voor De Groene Amsterdammer schreef ik over Call Me by Your Name, Western, Zama, Tully en (zijdelings) Widows. Voor De Nederlandse Boekengids schreef ik over Phantom Thread. En voor de Filmkrant schreef ik over Lady Bird.

p.s. Voor de website van De Groene Amsterdammer schreef ik nog dit stukje over filmjaar 2018, en over Nicolas Roeg.



Nieuws #128
28/10/2018





Voor DEEP / FLAT, een tentoonstelling van Martine Stig en Stephan Keppel in Kadmium in Delft, schreef ik onderstaande tekst. De tentoonstelling is nog t/m 25 november te zien.

DEEP / FLAT
De metropool als speeltuin voor ideeën

Hoe groter de stad, hoe hoger de gebouwen. Hoe hoger de gebouwen, hoe langer de lijnen. De lijnen maken rasters, de rasters maken patronen. Tegen de patronen tekenen silhouetten zich af. Anonieme gestalten.

Word je bekeken of ben je degene die kijkt? Trekt je blik nieuwe lijnen? Langs de gebouwen omhoog? Of tekent jouw gestalte zich af tegen de stad?

Perspectief staat centraal in DEEP / FLAT, een tentoonstelling die nieuw werk van Martine Stig en Stephan Keppel samenbrengt. Hoe bepaalt onze manier van kijken wat we zien? Zoomen we in of kijken we juist van een afstand? En wat doet dat met wat we zien? Voegt onze blik er nieuwe lagen aan toe? Of abstraheert hij juist? Verruimt of vertekent hij?

Beide kunstenaars gebruiken de metropool als speeltuin voor hun ideeën. De grote stad, anoniem of juist al te herkenbaar, is het decor van verschillende manieren van kijken. Waar Keppel onze huidige blik bevraagt, daar speculeert Stig juist over een nieuwe manier van kijken. Waar Keppel uitnodigt om het overbekende opnieuw te beschouwen, alleen al door vanuit een andere hoek te kijken, daar verkent Stig een geheel nieuw terrein; een wereld die we nog niet kennen maar die wel al besloten ligt in de wereld van nu.

Steeds vaker is ons perspectief de blik van bovenaf. Het vogelperspectief, het God-shot. Het perspectief van een drone of van een satelliet. De blik die overziet. Martine Stig speculeert over een toekomst waarin en profil en en face plaatsmaken voor de blik van boven. Een toekomst waarin we onbeperkt kijken, vanuit alle hoeken. En waarin we vanuit alle hoeken bekeken worden. Is er in die toekomst nog een plek om te schuilen? En wat zien de ogen die ons volgen?

De blik die Stig oproept is onverschillig. De blik registreert maar kijkt niet. Klassieke portretten kiezen het satellietperspectief en brengen de geportretteerden terug tot lijnen. Voetgangers worden bespied met een blik die in het geheel niet in bespieden geïnteresseerd is. Maar hoe onverschillig de camera ook is, de kijker is dat niet. Hoe willoos de camera ook heen en weer stuitert tussen de kaders van het beeld, de kijker kijkt wel gericht. De kijker onderzoekt, stelt vragen. De kijker interpreteert. Zijn blik maakt personages van de voorbijgangers. Projecteert verhalen op straten. Gaat verder waar de camera stopt. De glijdende blik van de camera, een blik zonder intentie, wordt door de kijker ingevuld als sluw. De blik is grenzeloos, maar beklemt.

Ook Stephan Keppel speelt met het objectieve kijken. Hij ontdoet zijn beelden van een maker; hij maakt niet maar verzamelt. Hij de archivaris die sorteert: kleurstalen, suggesties voor materiaal, voorbeelden van patronen. De lijnen van een stad. Wat hij verzamelt zijn losse elementen. Delen van een groter geheel, een gedeconstrueerde stad. De archivaris heeft geen eigen mening. Hij staat in dienst van het archief.

Maar zie je de beelden bij elkaar, dan zie je de keuzes. Dan zie je een blik die niet onverschillig maar juist nieuwsgierig is. Niet anoniem en algemeen, maar specifiek en persoonlijk. Zie je de beelden bij elkaar, niet de losse elementen maar het mogelijke geheel, dan zie je de maker. De blik van de maker registreert niet maar construeert. De blik ontmantelt en zet weer in elkaar. Het deconstrueren en het construeren zelf is onderdeel van het werk, zoals ook het tentoonstellen onderdeel is van de tentoonstelling. De sokkels staan op de foto.

Ook hier is het de kijker die het werk doet. Waar Stig de kijker uitnodigt om een eigen lading te geven aan een objectieve blik, daar vraagt Keppel je om op te stapelen en in elkaar te vouwen, samen te voegen en uit te breiden. Om de stad zelf in elkaar te zetten. De mogelijkheden zijn eindeloos.

Bovenstaande beelden: 2x Stephan Keppel en een still uit Planar van Martine Stig



Nieuws #127
19/09/2018

Voor De Groene Amsterdammer schreef ik over Lena Dunham, Julia Davis, Amy Sherman-Palladino, Phoebe Waller-Bridge, Whitney Houston en Maria Callas. 



Ik tipte Dunhams nieuwe serie Camping en het tweede seizoen van Sherman-Palladino's The Marvelous Mrs. Maisel. Ik schreef over Waller-Bridges briljante serie Fleabag en haar nieuwste serie Killing Eve. En ik schreef over de documentaires Whitney en Maria by Callas.

Over Killing Eve:
‘Douchebag’ wordt ‘dickswab’. Mannen gedragen zich als vrouwen en omgekeerd. Toch zijn de omdraaiingen in Killing Eve nooit gratuit. Waller-Bridge doet oprecht een poging om termen als ‘mannelijk’ en ‘vrouwelijk’ te onderzoeken. Om zich een wereld voor te stellen waarin vrouwen meedoen met de mannen. Geweldig is het personage van Eve’s baas Carolyn Martens, dat wordt gespeeld door Fiona Shaw. Zij is de vrouw tegen wie alle andere vrouwen in het veld opkijken. Ze is indrukwekkend en aantrekkelijk maar ze is niet conventioneel knap. Haar kapsel en kleding zijn mooi en verzorgd maar ze is niet conventioneel sexy. Ze is effortless cool en heeft, zo fluisteren de vrouwen om haar heen, meermalen ‘de wereld gered’, alsof Waller-Bridge James Bond opnieuw uitvond als vrouw van middelbare leeftijd. Als een moeder en echtgenote. Carolyn is het soort rolmodel voor vrouwen dat je eigenlijk nooit ziet, een waarbij Beyoncé verbleekt als too on the nose. Ze is het resultaat van iemand die niet alleen voorbij de clichés wil kijken, maar die ook oprecht nieuwsgierig is naar wat ze daar zal vinden.



Nieuws #126
14/08/2018

Voor De Groene Amsterdammer schreef ik over mensmachine Grace Jones, naar aanleiding van de nieuwe documentaire Grace Jones: Bloodlight and Bami

Lees op de site van De Groene
Lees op Blendle



Oudere berichten