blog
Nieuws #174
23/11/2022

Op 29 november geef ik een inleiding bij een voorpremière van Luca Guadagnino's Bones and All in de vorm van een mini-lezing over het geliefden-op-de-vluchtthema in de filmgeschiedenis, in de Filmhallen in Amsterdam. Hier meer

Op 6 december ga ik in gesprek over hoe we kijken naar beroemde vrouwen na afloop van een vertoning van de documentaire Maria by Callas, in De Balie in Amsterdam. Hier meer

Op 13 december vindt de presentatie van mijn essaybundel Pose plaats, vanaf 18.00 in Athenaeum in Amsterdam

Op 20 december vindt er een avond plaats rond het themanummer 'Zinsbegoocheling' van De Gids, in samenwerking met Eye. Ik draag een ingekorte versie van mijn essay voor, bij een vertoning van de stomme korte film The Great Train Robbery. Hier meer

Ook in Eye, maar iets verder weg: mijn lezing over Vertigo en andere thema's uit Pose, op 11 januari 2023, voorafgaand aan een vertoning van Hitchcocks klassieker. Hier meer




Nieuws #173
04/11/2022

Voor De Groene Amsterdammer schreef ik over Blonde, Andrew Dominiks mislukte verfilming van de gelijknamige roman van Joyce Carol Oates over het leven en de legende van Marilyn Monroe, en over hoe er verschillende manieren zijn om een beroemde vrouw tot object te maken. 

In mei 1957 werd Marilyn Monroe gefotografeerd door Richard Avedon. Vier uur lang danste de actrice rond in zijn New Yorkse studio, zong ze liedjes en flirtte ze met de camera. Later zou Avedon het zo verwoorden: ‘Ze deed Marilyn Monroe.’ Maar toen de avond voorbij was, en de wijn op, zat diezelfde Monroe in de hoek van de ruimte uitdrukkingsloos voor zich uit te staren, ‘als een kind’. Avedon sloop met zijn camera naar haar toe en drukte af. Het was die foto, het portret van een verloren kind, die wereldberoemd zou worden. Op die foto was te zien wat later, na haar dood in 1962, overduidelijk zou worden: dat er iets schuurde tussen het lachen en het lijden, tussen de persona en de vrouw erachter.

Lees hier het hele essay



Nieuws #172
26/09/2022

Vanaf 13 december in de winkel: mijn essaybundel Pose – Over hoe we kijken en wie we spelen.

We leven, merkte Joan Didion al op, in onze verhalen. We maken de werkelijkheid kloppend – of aantrekkelijk, of smeuïg, of interessant – door die in te passen in narratieven. Maar als we het hebben over narratieven, hebben we het dan niet eigenlijk over clichés en stereotypen? Film, de kunstvorm die zo dicht tegen de werkelijkheid aan schuurt, geeft ons voorbeelden om naar te leven en rollen om te spelen. We spiegelen ons aan personages, dromen weg bij happy endings, laten ons overtuigen door het zwart-wit van goed en kwaad. Maar wat betekent het als de realiteit verstrikt raakt met verhalen? En wat betekent het voor een vrouw om zichzelf terug te zien in stereotiepe rollen – slachtoffer, godin of femme fatale?

Op intuïtieve en associatieve wijze onderzoekt Basje Boer in Pose – Over hoe we kijken en wie we spelen de vrouwenrollen die ons worden voorgeschoteld en de blik waarmee ze worden bekeken. Aan de hand van klassieke en populaire films, persona’s en personages en iconen uit de popcultuur, laat ze ons zien hoe aantrekkelijk het spel van kijken en bekeken worden is – en ook hoe gevaarlijk. Zouden we ons tegen de clichés moeten verzetten? Of is het rollenspel ons te dierbaar?



Nieuws #171
25/04/2022

Het afgelopen halfjaar schreef ik over #metoo, over de erfenis van Sex and the City en het probleem van het vrouwelijke rolmodel, over het autofictie-tweeluik The Souvenir en The Souvenir: Part II van filmmaker Joanna Hogg en over Baz Luhrmanns Elvis.

Voor het 'Blauwen'-dossier van DIG schreef ik een essay over de kleur blauw in popcultuur en de verwachtingen van vrouwelijkheid, getiteld 'I will love you till the end of time'. Bij dat essay hoort deze playlist.

Ik schreef twee nieuwe korte verhalen. Voor het horrornummer van Tirade schreef ik 'Kleine variaties', en voor De Revisor schreef ik 'Rivercourt, 34 hoog, 1952'. Voor de gelegenheid dook De Revisor ook een oud verhaal van mij op, dat ooit in het tijdschrift verscheen. Dit lees je hier.



Nieuws #170
19/04/2022

De Groene Amsterdammer, Das Mag en ik stelden de bundel Jeugd in opstand samen, een "dwarse leeslijst" van debuten en doorbraakromans waarin schrijvers zich afzetten tegen de generatie voor hen. In 24 essays van medewerkers van De Groene en andere auteurs schetst Jeugd in opstand een beeld van de vorm die dit verzet kan aannemen: een stille revolutie of vadermoord, binnenvetten of hard schoppen. Met essays over o.a. romans van Françoise Sagan, Arnon Grunberg, James Baldwin, Goethe, Bret Easton Ellis, Gerard Reve, Natasha Brown en  Tobi Lakmaker.

Ik schreef zowel de inleiding als een essay over Edna O'Briens The Country Girls.

Lees hier meer over Jeugd in opstand

Lees hier een ingekorte versie van mijn inleiding bij Jeugd in opstand in De Groene Amsterdammer

Ik ben geboren in 1980, wat betekent dat ik afwisselend wel en niet tot de millennials word gerekend; dat ik soms zelfs bij Generatie X word ingedeeld, terwijl dat de generatie is waar ik ooit tegenop keek, toen ik een scholier was en zij hun entree maakten op de arbeidsmarkt, inspraak kregen in de samenleving. Generaties veranderen van betekenis, of ze verdwijnen compleet. Soms ben ik een ‘old millennial’ en soms een ‘xenial’ – ik ben precies niks. ‘Boomer’ verandert as we speak in een scheldwoord dat niets te maken heeft met leeftijd en alles met conservatisme. Wie heeft het nog over de confettigeneratie? Over de patatgeneratie?




Bericht #52
12/04/2022

Ik zit een beetje te experimenteren met thuisopnamen. Om te beginnen heb ik 'Kleine variaties' ingesproken, het korte verhaal dat ik schreef voor het horrornummer van Tirade (december, 2021).

De foutjes heb ik er niet uitgehaald, op de achtergrond hoor je de kinderen van de buren gillen en ik weet niet of het het handigst is om via Google Drive te doen, maar voor nu is het oké.

Het verhaal duurt ongeveer 23 minuten. 



Nieuws #169
12/12/2021

Voor De Groene schreef ik het afgelopen jaar over de femme fatale, over de vrouwenrollen in de films van Paul Verhoeven (ook schreef ik een essay over Verhoeven voor Schokkend Nieuws) en over Titane van Julia Ducournau.

Titane tart ideeën over vrouwelijke schoonheid, over vrouwelijkheid zelf, over de grenzen van gender. Maar daarvoor hoef je het niet over genderdysforie of operaties te hebben, niet letterlijk althans. In de kern gaat Titane over lichamelijkheid. Over het lichaam dat liefheeft en doodt, neemt en genomen wordt, geschonden wordt en transformeert, dat baart, danst, zorgt, sterft, lekt en bloedt. Een lichaam dat bekeken wordt, bewonderd, geadoreerd en uitgelachen. Titane gaat over lichamen die overdreven mannelijk zijn, overdreven vrouwelijk, of die zich juist aan iedere conventie onttrekken. Want Ducournau begrijpt dat je grenzen moet markeren om erbuiten te kunnen treden. Je hebt grenzen nodig om vrijheid te kunnen voelen.




Nieuws #168
12/12/2021

Voor de website van Uitgeverij Het Moet schreef ik het essay Muffins. Over de draai vinden in het alleen zijn.

Ik vertelde Tina over een tweet die ik had gelezen. ‘Ja, natuurlijk heeft deze hele leuke actrice ook een hele leuke man,’ stond er in de tweet, met daaronder een foto van de Hele Leuke Actrice en haar Hele Leuke Man op een rode loper. Ze zijn niet alleen leuk, zei ik tegen Tina, ze zijn hetzélfde. Dezelfde types, die op dezelfde manier aantrekkelijk zijn. Intelligent, linksig, artsy. Ik wil ook iemand die hetzelfde is, zei ik. Iemand die past, iemand van wie je ziet dat het klopt.
Ik wist al wat Tina zou zeggen toen ik haar wenkbrauwen omhoog zag gaan terwijl ik praatte. Maar Basje, zei ze, zulke mensen zijn wij niet.Tina en ik, wij zijn uit één stuk. Daar past niets op, daar past hoogstens iets naast. Maar ze zei ‘wij’, want ik hoor in ieder geval bij haar.



Nieuws #167
12/12/2021

Voor De Groene schreef ik het afgelopen jaar over de romans van Patricia Lockwood en Lauren Oyler (die beiden gaan over het internet), over Het spel meespelen van Joan Didion, over Muriel Spark en over The Country Girls-trilogie van Edna O'Brien. Dat laatste stuk verscheen in de zomerserie Jeugd in Opstand, dat in april 2022 in boekvorm zal verschijnen bij Das Mag, met inleiding van mij.

Uit mijn stuk over The Country Girls:

The Country Girls is romantisch. Sentimenteel en nostalgisch. Het is het soort nostalgie dat je voelt terwijl je er nog middenin zit. ‘Het was de laatste dag van mijn jeugd’, zegt Caithleen wanneer haar moeder onverwacht overlijdt. ‘Het was het mooiste moment van mijn leven’, zegt ze ergens anders. Haar beleving en de terugblik op haar beleving vallen samen. Alles vergaat waar ze bij staat, altijd is er het afscheid, het verval en de dood, en tegelijkertijd zijn er de herinneringen en de aandenkens die ze de rest van haar leven met zich zal meedragen.



Nieuws #166
29/09/2021

Afgelopen september won de Filmkrant de Louis Hartlooper Prijs met hun speciale uitgave FK_XL, verschenen ter gelegenheid van het veertigjarig bestaan van de Filnkrant. Ik leverde een bescheiden bijdrage aan de uitgave in de vorm van een ode aan The Band Wagon

Lees hier meer over de prijsuitreiking
Download hier een pdf van de publicatie (of bestel een fysiek exemplaar)

Verder was ik recent te horen in de podcasts Celebrating Cinema (over guilty pleasures) en De Filmzolder van Beerekamp (over Clint Eastwood).



Oudere berichten